Nefeli Dancing Underwater

Τα παιδικά παραμύθια μερικές φορές είναι σκοτεινά. Οι ματζόρε κλίμακες μπορεί να κρύβουν δυστυχία και κάποια μινόρε να σου χαρίζουν χαμόγελα. Υπάρχουν υπόγεια που βρίσκουμε περισσότερο φως απ’ότι σε  ξέφωτα. Αντικείμενα με περισσότερη ανθρωπιά από τις μηχανές που μιλάνε για αγάπη. Είναι και αυτές οι μουσικές που όσο σε σπρώχνουν μακριά τους, τόσο πολύ θες να επιστρέψεις και να τις μελετήσεις ξανά και ξανά. Η Νεφέλη Λιούτα όμως ίσως ξέρει κάτι παραπάνω.

Νεφέλη σε γνωρίσαμε μέσα από τους Leon και τώρα σε συναντάμε στην πρώτη σου δουλειά με τίτλο “τα μολύβια κομάντος”. Τα μολύβια κομάντος λοιπόν σε ποιον κάνουν επίθεση και γιατί μολύβια κι όχι στυλό; 

Τα μολύβια – κομάντος επιτίθενται στα μικρά και τα μεγάλα που μας καταρρακώνουν αφήνοντάς μας να περιφερόμαστε στην πόλη σαν σκιές. Σκιές γινόμαστε μπροστά στους υπολογιστές μας, στους πηγμένους δρόμους, στην αδράνειά μας στα συναισθήματα, στις φορές που επιτρέπουμε στον εγκέφαλό μας να ναρκωθεί και να βουλιάξει άπραγος μέσα στους καναπέδες. Είναι μολύβια και όχι στυλό γιατί έτσι ζωγραφίζαμε μικροί τα σπίτια και τα δέντρα. Τα στυλό ήρθαν όταν μεγαλώσαμε, μαζί με το άγχος, τις εξετάσεις, τις πανελλήνιες και τις φορολογικές δηλώσεις.

Που μπορεί κάποιος να βρει το υλικό σου και σε ποια τιμή;

Αυτό τον καιρό μπορεί να βρει κάποιος τα μολύβια – κομάντος στο http://nefeliwalkingundercover.bandcamp.com, μπορεί να ακούσει το άλμπουμ ολόκληρο ή να το αγοράσει σε ψηφιακή μορφή ξεκινώντας από 3 ευρώ έως όσο θέλει. Σε απτή μορφή φτιάχνω από καιρό σε καιρό αντίτυπα και τα δίνω χέρι με χέρι.

Που βρίσκεται το τετράγωνο σπίτι, ποια είναι η τρύπα και ποιο το χαμένο παιδί, που αναφέρεις στο τραγούδι σου “το ρε και το μι από την ηρεμία”; 

Το τετράγωνο σπίτι είναι το σπίτι που θα έχει σκοτεινούς τοίχους και κατεβασμένα πατζούρια και πουθενά ουρανός, μέσα σε αυτό κάποιος θα κουλουριάζεται γύρω από τον εαυτό του και θα βυθίζεται σε μια μικρή μικρή τρύπα που άνοιξε για να κρυφτεί εκεί που κανείς δε θα τον βρει βουλιάζοντας μόνος. Το παιδί είναι η αθωότητα, η αφέλεια, η περιεργεία, η φαντασία, η όρεξη, η ενέργεια, είμαστε όλα αυτά κάπου μέσα μας και γι’ αυτό ζούμε ζωές εκρηκτικές, από καιρό σε καιρό τα χάνουμε για να τα ξαναβρούμε, όσο προλαβαίνουμε πριν γίνουμε μηχανές πίσω από τα κατεβασμένα μας πατζούρια.

Το υλικό το αφιερώνεις “Στη μνήμη αυτών που έφυγαν και στο εδώ αυτών που μένουν”. Τι σημαίνει για σένα αυτό το “εδώ”?

Το εδώ είναι εμείς μετά από όλα αυτά που ήρθαν κι έφυγαν θα ρχονται και θα φεύγουν.

Πιστεύεις πως η τέχνη με την πολιτική και την κοινωνία είναι αλληλένδετα;

Αυτό είναι λίγο σαν το αν η είναι η τέχνη για την τέχνη. Δεν μπορώ να σου απαντήσω απόλυτα. Αν έχεις διαλέξει την τέχνη ως τρόπο έκφρασής σου, αυτό σημαίνει οτι σου είναι απαραίτητη για να εκφραστείς. Το πρώτο σου μέσο. Άρα ό,τι γίνει και ό,τι σε επηρρεάσει, θα το περάσεις εκεί. Και καλά θα κάνεις αν εκεί είσαι ο εαυτός σου και εκεί μπορέσεις να το περάσεις καλύτερα. Και θα μπορείς και να περιγράψεις κάποια πράγματα και συναισθήματα που με τις λέξεις δεν μπορείς. Από την άλλη όμως αφού η τέχνη είναι το μέσο έκφρασής σου, θα την θες και για τον έρωτα, για την εικόνα που θα δεις και θα κολλήσεις, για την προσωπική απώλεια. Καμιά φορά μπορεί να τη θες μόνο για εκεί. Το οποίο είναι πάλι απαραίτητο. Και μια στάλα μπλε να θες να πετάξεις σε ένα λευκό καμβά, για σένα μπορεί να είναι ουσιαστικό, να είναι το μόνο, για το μοναδικό δικό σου επίπεδο ευτυχίας. Αν δεχτούμε τα λόγια του παλιού φιλόσοφου οτι πιο ευτυχισμένη κοινωνία είναι αυτή που στο σύνολό της είναι πιο ευτυχισμένοι οι πολίτες της, τότε άσε την τέχνη στον καθένα να τη διαχειριστεί όπως θέλει, άλλοι θα την κάνουν πολιτικό λόγο, άλλοι αισθητικοί όαση, άλλοι ανάσα και θα είναι όλα μοιρασμένα με ισορροπία.

Σε μια χώρα που η ύφεση σε όλα τα επίπεδα είναι πλέον υπαρκτή, κάποιος θα περίμενε να βγαίνουν δυνατές κι έντονες μουσικές με προτάσεις. Αντί αυτού όμως βλέπουμε μια υποτονικότητα, στους ρυθμούς, στους στίχους και γενικά στις παραγωγές. Δεν είναι λίγο ηττοπαθές αυτό;

Δεν ξέρω αν μπορώ να το χαρακτηρίσω ηττοπαθές. Το έντονο δε βγαίνει σε όλους με την ίδια μορφή. Έντονη θα είναι μια αντίδραση με φωνές και κραυγές, έντονη θα είναι και μια σιωπηλή διαμαρτυρία. Ο καθενάς έχει έναν τρόπο έκφρασης και ξεσηκωμού των μέσα του που δεν μπορείς να του το επιβάλεις με ενδείξεις ντεσιμπέλ. Βέβαια αυτό σημαίνει οτι θα υπάρχουν οι μουσικές που θα είναι έντονες εσωτερικά και θα υπάρχουν δίπλα και αυτές που θα νιώθεις τον ήχο σαν έκρηξη στα σωθικά σου. Αυτές λες οτι απουσιάζουν; Ίσως μαλθακέψαμε ως γενιά και παραγίναμε λεπτεπίλεπτοι.

Μπορεί η μουσική κατά την άποψή σου, να προκαλέσει κοινωνικές ανατροπές;

Ναι. Αν κάτι είναι ισχυρό με μεγάλη θέληση και έχει κάτι καινούριο να πει, πιάσει την ενέργεια που υπάρχει στον άερα και την κάνει στίχο, ήχο και ρυθμό, με προσωπικότητες μέσα σε αυτό με δικό τους ιδιαίτερο στίγμα, ικανές να πείσουν και να παρασύρουν ανθρώπους και συναισθήματα σε κάτι κοινό με το οποίο θα ταυτιστούν, ναι, μπορεί.

Είσαι καλλιτέχνις;

Εξαρτάται τι έχεις στο μυαλό σου για τον όρο καλλιτέχνις. Για μένα καλλιτέχνις είναι η θεία μου η Βάσω που μαγειρεύει στο σπίτι για δική τους ευχαρίστηση κάποια από τα πιο ωραία πιάτα που έχω γευτεί στη μικρή ζωή μου. Δεν μπορώ να βγάλω αυτό ή το αντίθετο συμπέρασμα για τον εαυτό μου, μάλλον θα υιοθετήσω αυτό που λέει ένα ς φίλος μου για τον εαυτό του, ότι είναι “τέχνις”.

Ποια η γνώμη σου για τα free press και την προσπάθεια τους να χτίζουν συνεχώς κάποιο life style;

Παρακολουθώ τα free press και έχω βρει σε αυτά στήλες που μου αρέσουν. Αρθρογραφούν μεταξύ άλλων και δημοσιογράφοι που θαυμάζω είτε από παλιότερα είτε εκ των υστέρων. Όχι στο σύνολο, όμως υπάρχουν. Το χτίσιμο του life style δεν ξεκίνησε με τα free press. Ξεκίνησε και από παλιότερα περιοδικά σε άλλους χώρους σε άλλους καιρούς. Τα σημερινά free press συνέπεσαν με την έξαρση του αγγλόφωνου στίχου και ο ένας χώρος ενίσχυσε τον άλλο. Δεν είναι κακό. Ήταν ο καιρός που το internet άνοιξε τον κόσμο και ήταν το πιο λογικό επακόλουθο να δοκιμάσουν να ευοδώσουν κι εδώ τάσεις που ανθίζουν στο εξωτερικό. Από εκεί κι έπειτα ο οποιοσδήποτε μουσικός ελιτισμός που αναδείχθηκε σε life style ήταν θέμα διαχείρισής του από τον κόσμο, από λογής μαγαζιά που κινήθηκαν σε ίδιες γραμμές, από τους ανθρώπους μέσα κι έξω από αυτό, όπως έγινε και με παλιότερα περιοδικά, σε άλλους χώρους, σε άλλους καιρνούς. Μπορείς να παρακολουθήσεις αυτό που θα σου προτείνει ένα free press αλλά να παρακολουθήσεις και αυτό που δε θα σου προτείνει από κάποιο άλλο μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Νομίζω είναι σε εσένα.

Τι σημαίνει για σένα μουσικός ελιτισμός και ποια η σχέση σου μαζί του;

Μουσικός ελιτισμός είναι να θεωρείς οτι η μία από τις κατηγορίες στην οποία έχεις χωρίσει τη μουσική και με την οποία ταυτίζεσαι είναι η καλύτερη. Αυτό μπορεί να είναι ευρύτερο ή στενότερο. Μπορεί κάποιος να θεωρεί οτι η καλύτερη μουσική είναι η κινέζικη φουτουριστική ποπ και όλα τα άλλα ρηχά και φλύαρα. Ή να θεωρεί οτι μόνο το βαρύ λαϊκό τραγούδι από τον Πειραία είναι ικανό να εκφράσει γνήσια τον νταλκά του ανθρώπου και όλα τα άλλα είναι για τα σκουπίδια. Ή μπορεί λοιπόν να μιλάει για λόγια και φτηνή μουσική. Δεν μπορώ να ταυτιστώ με αυτά, πιστεύω πως σε όλα τα είδη μουσικής μπορείς να βρεις από όλα. Μπορώ να συμφωνήσω όμως σε ένα σκέλος και αυτό προκύπτει από το οτι θα ακούσεις κάποιες μουσικές και θα νιώσεις οτι τα κίνητρα παραγωγής τους είναι κατευθυνόμενα από συμφέροντα εταιρειών και επιταγές lifestyle. Με αυτό το σκεπτικό θα διαχωριζόμουν κι εγώ από κατί που θα ενοχλούσε την αισθητική μου όχι ως είδος μουσικής αλλά ως σκεπτικό πίσω από το φτιάξιμό του, σε όποια κατηγορία και αν εντάσσεται.

Ο ρομαντισμός που βρίσκεται διάχυτος μέσα στις μουσικές σου, είναι ένα στοιχείο σου κατακτημένο ή μια κατάσταση που θέλεις να φτάσεις;

Όλα μαζί και χώρια.

Αν σου έδιναν 20.000 ευρώ πως θα τα αξιοποιούσες;

Θα τα φύτευα σε αμπελοχώραφα να αυγατίσουν.

Ποιους 5 δίσκους θα έπαιρνες μαζί σου σε ένα ερημονήσι; 

Antonin Dvorak – Η Συμφωνία του Νέου Κόσμου

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Βραχνός Προφήτης

Τρύπες – 1985-2002: Ένα Ταξίδι Που Ποτέ Δεν Τελειώνει

Lucine ICL – Language Barrier

Portico Quartet – Knee-deep in the North Sea

Γιατί δέχτηκες να κάνεις αυτή την συνέντευξη;

“Χρόνια – κεράκια που σβήνουνε στο λίκνισμά σου / τίποτα πριν κι άλλο τίποτα ύστερα / πάθος μονάχα να λέω ιστορίες / ιστορίες στ’ αλήθεια τα ψέμματα πάνε και γελάς”  (Βασίλης Νικολαϊδης, “Στο λίκνισμά σου”)

Το Σύνδρομο Διονύσης Σαββόπουλος

Ένα απο τα πράγματα που μας έχει απασχολήσει κατά καιρούς, είναι η ηθικολογική κωλοτούμπα “καλλιτεχνών” από αριστερόφρονες και επαναστατικές περσόνες, σε αντιπροσώπους του συμβιβαστικού mainstream οχετού. Προς διευκόλυνση εξέφρασης του προβλήματος, θα το ονομάσουμε “Σύνδρομο Διονύσης Σαββόπουλος”. Σίγουρα δεν είναι ο μόνος μουσικός που ξεκίνησε με αντικαθεστωτικό περίβλημα και κατέληξε να εκφράζει τον μέσο εξουσιάρχη, αλλά γιορτάζοντας τα χρόνια του με μια τούρτα όπου από μέσα πετάχτηκε σαν έτερο alien, ένα junk υποπροϊόν της τηλεoπτικής κουλτούρας, αρπάζει δικαιωματικά και την τελευταία στιγμή, τον τίτλο από τον “δε-θέλω-το-μνημόνιο-αλλά-δε-γίνεται-αλλιώς” Γιώργο Νταλάρα.

Θα μπορούσε κάποιος πολύ εύλογα να τοποθετηθεί λέγοντας πως ο άνθρωπος μεγαλώνοντας, αναθεωρεί απόψεις και γίνεται σχετικά άνευρος απέναντι σε μείζονες κοινωνικές καταστάσεις, αλλά στη συγκεκριμένη  περίπτωση έχουμε να κάνουμε με στροφή 180° και τα παραδείγματα που δείχνουν ότι η οξυδέρκεια δεν είναι ηλικιακός παράγοντας, είναι άπειρα. Είναι αρκετά παράδοξο ένας ανήσυχος και ανατρεπτικός καλλιτέχνης του καιρού του, να μετατρέπεται με την θέληση του σε σύμβολο της παρακμής τόσο φθηνό όσο και κακόμοιρο.

Καλώς η κακώς η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, με αντίστοιχα μικρό ενεργό καταναλωτικό πληθυσμό, οπότε και η πίτα που πρέπει να μοιραστεί έχει λίγα κομμάτια. Οι δε “καλλιτέχνες” είναι αναγκασμένοι, είτε να απασχολούνται με διάφορες εργασίες για τα προς το ζην και παράλληλα να ασχολούνται με την καύλα τους, που ενίοτε ονομάζεται τέχνη, είτε να ασχολούνται αποκλειστικά με αυτή τους την καύλα αρνούμενοι να διοχετεύσουν το χρόνο και την ενέργειά τους σε οτιδήποτε άλλο. Άπαξ τα έσοδα ελαχιστοποιηθούν, βρίσκονται σε αδιέξοδο, αντιμέτωποι με εκπτώσεις που θα τους κάνουν αγνώριστους.  Είναι σχεδόν απίθανο ο κάθε Σαββόπουλος με το συφερτό του (δημοσιογράφοι, εκδότες, θεατρίνοι και καραγκιόζηδες), να έχουν τις ίδιες ανησυχίες έχοντας εξασφαλίσει ακριβή στέγη με πισίνα, γκουρμέ φαγητό με ακριβό κρασί, προκαταβολικούς χρυσούς δίσκους και εμφανίσεις σε αρχαία θέατρα υπό το χάιδεμα των υπουργείων .

Από την άλλη έχουμε και την μουσική βιομηχανία όπου σε συνδυασμό με την ματαιοδοξία των ίδιων των “καλλιτεχνών” γίνεται σκληρό ναρκωτικό, ένα speedball για τον εγωκεντρισμό, αναπλάθοντας φήμη και status, με άμεση συνέπεια τη σχάση του “εμείς” σε “εγώ και εσείς”. Έτσι όταν ξαφνικά όλα πηγαίνανε κατ’ευχήν και η χούντα ήταν παρελθόν, οι καλλιτέχνες της εύφορης κοιλάδας χρειάστηκε να αναπροσαρμοστούν σε αυτή τη κρίση του πολιτικού τραγουδιού. Ακολούθησαν  λοιπόν τη μόδα και μεταλλάχτηκαν σε δημόσιους υπαλλήλους, είτε για να συνεχίσουν να παίρνουν την δόση της φήμης τους, είτε γιατί αδυνατούσαν να σταθούν οικονομικά.

Ασφαλώς υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο να αναφερόμαστε σε επιτήδειους, οι οποίοι ανέβηκαν στο τρένο της πολιτικής στιχοπλοκής όταν έπρεπε, γιατί απέφερε θαυμαστές και κέρδη και στο κατόπι αποτίναξαν από πάνω τους τη σκόνη της αντίδρασης, φανερώνοντας το αληθινό τους πρόσωπο. Κάποιοι από δαύτους φοβήθηκαν ότι χωρίς το τέρας της χούντας, θα τους χαρακτήριζαν γραφικούς αν διατηρούσαν το ίδιο κοινωνικοπολιτκό μοτίβο αλλά η δεκαετία ‘85-’95 ήταν καταλυτική και μουσικοί όπως η Λένα Πλάτωνος, οι Τρύπες, οι Στέρεο Νόβα κ.α. απέδειξαν ότι δε χρειάζεται να βυθίζεσαι σε δικτατορίες για να συντηρηθείς καλλιτεχνικά. Εξάλλου οι Σαββοπουλαίοι κατέστησαν σαφές ότι μπορείς κάλλιστα να δημιουργήσεις τη δικιά σου δικατορία, εν μέσω τηλεπαραθύρου και χειραψιών με το διάολο. Μια εύγευστη δικτατορία, που να απαιτεί την απομόνωση μεταναστών και ανθρώπων που χρήζουν υγειονομικής βοήθειας, σε ξερονήσια.

Να πάρουμε λίγο το βάρος από τους ώμους των καλλιτεχνών και να το τοποθετήσουμε επάνω στη βαμπιρολαγνεία της Ελληνικής κουλτούρας. Ή καλύτερα στη φράση “αυτό μάθαμε, αυτό ακολουθούμε και για να δεχτούμε κάτι νέο, πρέπει πρώτα να παλιώσει” θυμίζοντας αχνά κάτι που θα ξεστόμιζε κάποιος συντηρητικός πολιτικός κάνοντας το σταυρό του. Πιο απλά, ζούμε σε μία χώρα νεοφοβικών, που σημαίνει πως αν ο Νιόνιος δρούσε σε μιά άλλη χώρα, κανένας δεν θα έπαιρνε μυρωδιά αυτή την καλλιτεχνική αλλαγή, κανείς δε θα έγραφε αυτό το κείμενο, γιατί κανένας δεν θα του έδινε σημασία, πόσο μάλλον να ενίσχυαν το μύθο του με το στανιό, προς όφελος δισκογραφικών και συσκευασμένων ιδεολογιών.

Κλείνοντας, εξαιρετικής σημασίας είναι η διάκριση της λεπτής γραμμής μεταξύ του πρωτοποριακού και του ευκαιριακού. Οι γνωστές αλλαξοκωλιές μέσω συνεργασιών, όπου νέοι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν το όνομα των παλιών για να αναδειχθούν και οι παλιοί το όνομα των νέων για να παραμείνουν στην επιφάνεια (σα τα σκατά), είναι σαν δάγκωμα στο λαιμό, διαιωνίζοντας το αιμοσταγές είδος.

‘Οπως και να έχει όμως, υποδεχόμαστε μια εποχή όπου οι καλλιτέχνες θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα αγνοήσουν τα κοινωνικά γρανάζια και θα μείνουν έτη φωτός πίσω, με αποτέλεσμα σε λίγα χρόνια να ασφυκτιούμε από λαμπρές μετριότητες, αμέτρητους ηττοπαθείς, φτηνούς διασκεδαστές, φερέφωνα της εξουσίας ή αν θα βγουν από τα όστρακα τους δαγκώνοντας αριστερά και δεξιά.

Εμείς, του ’60 οι εκδρομείς, απόμακροι εξ αρχής
εκτός παραδομένου κόσμου εμείς, ανήλικοι διαρκώς,
μα κι απ’ το καθεστώς αμόλυντοι ευτυχώς, εμείς.

Εμείς, μιας δίψυχης ωδής παράλογα ανοιχτής,
με συμπεριφορές ανατροπής,
και της βαθιάς μας ζωής της συντηρητικής,
εμείς οι εκκρεμείς.

Χρονιές, με αίμα και φωτιές και Χούντας κι Ιουλιανές,
και της μεταπολίτευσης φωνές, αυτού του συρφετού,
του δημοκρατικού του νέου εγωισμού,

εμείς.

The Inside Job : Μιλώντας με τον Anser

Ο τζογαδόρος έχει δύο επιλογές. Να παίξει ή να μην παίξει.

Κόκκινο ή μαύρο. Ξέρει καλύτερα απ’ όλους ότι κανείς δε κερδίζει τη μπάνκα, κι όμως επιστρέφει. Αν όλα είναι τζόγος, τότε ξέρουμε όλοι μας ότι τίποτα καλό δε θα βγει από αυτή την ιστορία, γιατί όπως λέει και ο Anser των Flow Job ”θα ανέβει μονάχα αυτός που έμαθε να κλέβει”. Ίσως βέβαια παραμένουμε στο παιχνίδι μόνο για το σασπένς.

Οι Flow Job δημιουργήθηκαν το 2005. Αν το πήγαινες πάλι από την αρχή, τι θα απέφευγες;

Αν πήγαινα πάλι από την αρχή θα έμενα εκεί.

Ένα κομμάτι σου ονομάζεται “όλα είναι τζόγος”. Ποιοι είναι αυτοί που στήνουν το παιχνίδι, ποιοι χάνουν συνήθως και σε ποιον ανήκει η τσόχα;

Το στήνουν αυτοί που το διοργανώνουν, χάνουν αυτοί που το παίζουν (καμιά φορά κερδίζουν και οι φίλοι όσων το διοργανώνουν). Η τσόχα ανήκει στα ψάρια της.

Υπάρχουν μουσικοί, που διαχωρίζουν τον εαυτό τους από την πολιτική. Σε βρίσκει σύμφωνο κάτι τέτοιο; Αν δεν είναι η μουσική πολιτική, τότε γιατί υπάρχουν πολιτικοί στίχοι και ιδίως στο hip hop;

Το λάθος δε το κάνουν αυτοί που διαχωρίζουν τη μουσική τους από την πολιτική, αλλά αυτοί οι βλαμμένοι που νομίζουν πως μπορούν να μιλήσουν για πολιτική μέσα από τη μουσική τους. Η ημιμάθεια λένε είναι χειρότερη από την αμάθεια. Εννοείται πως υπάρχουν άτομα που μπορούν να το κάνουν και το κάνουν σωστά, αλλά γενικότερα υπάρχουν πολλά παραμιλητά στα μικρόφωνα τελευταία.

Το σύστημα του οποίου είμαστε μέρος, ενσωματώνει τον ανταγωνισμό αναμεσά μας, με σκοπό τη διχόνοια και την αποποίηση των ευθυνών από τους πραγματικά υπεύθυνους. Αν συμφωνείς με αυτό, πως δικαιολογείς το γεγονός ότι το hip hop παρότι “αντιδραστική” κι “επαναστατική” μουσική, ανατροφοδοτείται από την εσωτερική διαμάχη των σκηνών ή σχημάτων; Οδηγεί κάπου αυτό;

Αρχικά δεν έχει ενσωματώσει το σύστημα τον ανταγωνισμό μέσα μας. Δεν έχουμε αναγκή το σύστημα σε αυτό. Η φύση μας είναι ανταγωνιστική. Όσον αφορά το δεύτερο μέρος, όσο με θυμάμαι να μιλάω γενικά με φίλους για το ελληνικό hip hop, η κουβέντα πήγαινε στο “Πω πω τι είπε για τη μάνα του..”. Οπότε και αυτό είναι μέσα μας. Βασικά ο ανταγωνισμός κάνει καλό. Αν δε νοιώσεις πως υπάρχει αντίπαλος δε γίνεσαι καλύτερος. Σε όλους τους τομείς ισχύει αυτό, όχι μόνο στη μουσική. Βέβαια, έχει μεγάλη διαφορά το “σε κράζω γιατί κατά τη γνώμη μου το αξίζεις” από το “σε κράζω για να το ακούσουν οι άλλοι”, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο πάνω κάτω. Όσον αφορά για το που μας οδηγεί αυτό, δε νομίζω πως έχει νόημα να το σκεφτόμαστε, γιατί οι περισσότεροι δεν έχουν βάλει συγκεκριμένο προορισμό ώστε να μπορούν να καταλάβουν αν πάνε προς τη σωστη κατεύθυνση.

Θεωρείς τον εαυτό σου καλλιτέχνη; 

Μια φορά τον είχα θεωρήσει. Παλιά όμως.

Ο μόνος στίχος του κομματιού «Why hip hop sucks in ‘96» του DJ Shadow είναι «..it’s the money..». Αν δούμε όμως ότι αρκετοί που βγάλανε λεφτά από το hip hop διατηρούνε ακόμα την οξυδέρκεια τους και αναζητούνε συνεχώς νέα έκφραση και νέα flows τότε θα πρέπει να υπάρχουν και άλλοι λόγοι που το hip hop πέρασε από τις γειτονιές στα σαλόνια. Ποιους άλλους λόγους θα σκεφτόσουν;

Αρχικά πρέπει να διαχωρίσουμε αυτούς που έχουν αγγλόφωνο κυρίως και μετά γαλλικό και ισπανικό στίχο (γιατί αυτοί απευθύνονται σε όλον τον πλανήτη), από αυτούς που γράφουν στη γλώσσα τους και απευθύνονται σε πολύ μικρή μερίδα κόσμου συγκριτικά με τους παραπάνω. Σαφώς και ο x mc του εξωτερικού  έβγαλε λεφτά από τη μουσική του και ακόμα και σήμερα αναζητά και ψάχνει και το κάτι παραπέρα. Αν δεν ήταν η δουλειά του αυτή και έκανε τη δουλειά που κάνω εγώ μάλλον, δε θα είχε ασχοληθεί πάλι με το αντικείμενο. Απ’την άλλη, ο x Έλληνας “επαγγελματίας” mc πχ που είναι περιπου συνάδελφός του δε νομίζω ούτε να έχει οξυδέρκεια και ούτε να αναζητά νέα flows. Ο ένας ήταν τυχερός που γεννήθηκε στην Αμερική γιατί έτσι τον άκουσε όλος ο κόσμος, ο άλλος ήταν τυχερός που γεννήθηκε στην Ελλάδα και δεν τον ακούει ο άλλος κόσμος αλλά μόνο οι Έλληνες. Για να μη τα πολυλογούμε, γιατί βαριέμαι κιόλας να γράφω, στο εξωτερικό μπορούν να κάνουν τη μουσική τους γνωστή χωρίς να την αλλάξουν και πολύ. Εδώ, αυτοί που θα σε βάλουν στα “σαλόνια” δεν ακούνε μουσική. Από σπρώξιμο ξέρουν. Πέρα από το οικονομικό θέμα, που κάνουν κάποιον να κυνηγάει την αναγνωρισιμότητα, είναι οι γνωστοι λόγοι. Τη δόξα δε τη μίσησε κανείς. Όλοι γουστάρουν να πετύχουν σε αυτό που κάνουν, είτε κάνουν ραπ, είτε το οτιδήποτε.

Θα μπορούσε το hip hop να γεννηθεί και να εξελιχθεί σε ένα μη αστικό περιβάλλον; Και αν όχι γιατί;

Κάθε μουσική γεννιέται, εξελίσσεται και έχει ως επίκεντρο και πηγή έμπνευσης τον άνθρωπο και τα συναισθήματα του. Και σε μη αστικό περιβάλλον υπάρχουν όλα τα παραπάνω. Σίγουρα θα είχε άλλη μορφή από αυτη που ξέρουμε σήμερα αλλά πάλι θα είχε πολλά να γράψει και να πει κάποιος.

Από ποιους περιμένεις να κατανοήσουν την μουσική σου.

Αν καταφέρω τη μάνα μου να την κατανοήσει, θα είμαι σε πολύ καλό δρόμο για να την κατανοήσουν όλοι οι υπόλοιποι.

Θα θέλαμε να συμπληρώσεις τα παρακάτω με μικρές αυτοσχέδιες ρίμες:

• ACTA: Το αριστερό τους  χέρι
• Βατοπέδι: rigged
• Ανεργία:  σχεδόν ευτυχία
• Αδέρφια: στα όπλα
• ΜΑΤ: Ασσαφ
• Low Bap: η μελωδία της παρακμής

Αγαπημένες μουσικές εκτός σκηνής που θα γούσταρες να σαμπλάρεις;

Δεν εχω αγαπημένη μουσική και δε ξέρω να σαμπλάρω.

Πότε νιώθεις ασφαλής;

Όταν βλέπω ειδήσεις στο STAR.

Γιατί έκανες αυτή τη συνέντευξη;

Με ζάλιζε ένας τύπος μωρέ , με πέτυχε και στις καλές μου, δε μπορώ να πω και εύκολα όχι..ξες τώρα πως γίνονται αυτά.

The presence of George Gaudy

Πως θα μπορούσε να προλογίσει κάποιος, έναν άνθρωπο που δηλώνει ότι αν δεν είχε τη μουσική στη ζωή του, ίσως να ήταν σε ψυχιατρείο ή να το έπαιζε λογιστής. Οι Judas Mohawk χάρηκαν ιδιαίτερα γι’αυτή τη κουβέντα και διαπίστωσαν ότι οι πιο ενδελεχείς κουβέντες βγαίνουν τελικά από στόματα που δεν έχουν συνηθίσει να ανοιγοκλείνουνε πολύ. Εξάλλου όπως αναφέρεται και σ’ένα από τα αγαπημένα του βιβλία “..sanity is not statistical“. Υποδεχτείτε τον George Gaudy.

Το ντεμπούτο album σου ονομάζεται Millionaire. Γιατί επέλεξες αυτό τον τίτλο;

Από το ομώνυμο τραγούδι. Τώρα αν ρωτάς γιατί έγραψα το τραγούδι, δεν έχει να κάνει με χρήματα. Είναι τραγούδι απελπισίας, όχι επιθυμίας. Τουλάχιστον έτσι το’δα εγώ.

Πότε κυκλοφορεί το υλικό σου και απο που θα μπορέσουν να το αποκτήσουν οι ενδιαφερόμενοι;

Αρχές μαρτίου απο την Archangel music. Θα το πουλάμε στις συναυλίες μου, δε θα το δώσουμε στα δισκοπωλεία. Ψηφιακά από το iTunes και το cdbaby.

Στο δελτίο τύπου αναφέρεται πως αυτή την εποχή ολοκληρώνεις το κλασικό πιάνο, αλλά και τις σπουδές σου στη Θεολογία. Ποιο από τα δύο θα διατηρούσες σαν επάγγελμά σου και πόσο ειλικρινές θα ήταν;

To κλασσικό πιάνο. Θα ήταν ειλικρινέστατο, αλλά θέλει υπηρεσία. Δεν μπορείς να το πας part-time, είναι αφιέρωση, είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Εγώ δεν είμαι για τόσο μεγάλα πράγματα, μ’αρέσουν τα σκίτσα, χάνομαι στη μεγάλη φόρμα. Η θεολογία πάλι, αν μπορούσα να είμαι ερευνητής θα ήταν τέλεια. Ξέρεις, σύμβολα, δόγματα.. μεγάλη γοητεία. Αλλά θεολόγος σε λύκειο στην επαρχία; Δε νομίζω.

Θεωρείς τον εαυτό σου καλλιτέχνη;

Ναι.

Υπάρχει καλλιτεχνικός θόλος όπου κάποιοι “καλλιτέχνες” μπαίνοντας εκεί μέσα, ξεκόβονται από τις καταστάσεις σε τέτοιο σημείο που με την πάροδο του χρόνου δε μπορουν να εκφράσουν την εποχή τους. Εσύ πως θα απέφευγες κάτι τέτοιο;

Δεν υπάρχει καλλιτεχνικός θόλος. Η απομόνωση είναι μακριά από την τέχνη, ο “καλλιτέχνης” μπορεί να μεταφέρει κάτι από κάπου αλλού, από το συλλογικό ασυνείδητο; Αν είσαι θρήσκος από το Θεό, αν όχι από το σύμπαν, μια ενέργεια που υποτίθεται ότι την δέχεται λόγω ευαισθησίας. Είναι καλός αγωγός. Γι’αυτό γαμάει τη ζωή του, γι’αυτό μένει στην ευσυγκινησία συνεχώς, για να μπορεί να μεταφράζει και να πλασάρει. Αν τώρα τη δει δημιουργός, τέλος. Αυτός είναι ο θόλος. Εκεί που  σταματάει να είναι μέλισσα που φέρνει γύρη, γίνεται παθητικός και αυτοαναφερόμενος και περιμένει να παρατηρεί και να σχολιάζει, ως δικαστής των υπολοίπων, φωτισμένος και αυτάρκης. Όταν σταματήσεις να πεινάς (όχι πάντα κυριολεκτικά), ίσως πρέπει να σταματήσεις να ασκείς και την τέχνη σου. Μπορεί και όχι βέβαια.

Δε φοβάσαι μήπως με το όνομα Gaudy σε κατακρίνουν για έλλειψη αυθεντικότητας (συγκριτικά με τον αρχιτέκτονα Gaudi);

Καθόλου. Κατ’ αρχάς δεν είμαι αρχτέκτονας. Έπειτα τ’ όνομα μου είναι Γουδής, είναι πολύ κοντά.

Αν πιστεύεις ότι η βίαιη αλλαγή του κοινωνικού σκηνικού δρα σα τροφή για τον δημιουργό, πόσο εύκολο είναι να γίνει κάποιος γραφικό προϊόν της μουσικής βιομηχανίας; 

Είναι πολύ εύκολο, αν η ματιά σου είναι επιπόλαιη. Πρέπει να προσέχεις να μην είσαι της επικαιρότητας, γιατί ως γνωστόν, ένα σύστημα απορροφά και την τέχνη που το “παλεύει”, καμιά φορά και σαν βαλβίδα εκτόνωσης. Η τέχνη δεν θα φέρει την επανάσταση, ένα αεράκι θα φέρει, που ίσως και να την εμπνεύσει, αλλά η δουλειά της δεν είναι αυτή. Η τέχνη μπορεί να προβλέψει, να ενισχύσει, να καθρεφτίσει, να εμπνεύσει, να βοηθήσει στην προσωπική αλλαγή, αλλά όχι να επιφέρει κοινωνική αλλαγή. Τώρα ξέρεις ότι οτιδήποτε πουλιέται εντάσσεται και αν αρχίσεις να πουλιέσαι ως κάτι, είσαι αυτόματα γραφικός. Απο‘κει και πέρα, η ποιότητα του ίδιου του έργου, ξεπερνάει το χαρακτήρα του. Αν είναι καλό αυτό που κάνεις, γραφικό προϊόν δεν γίνεσαι ούτε μετά από 1.000.000 πωλήσεων. Αν είναι μέτριο, είσαι ήδη γραφικός, απλώς περιμένεις τη μουσική βιομηχανία να σε αναδείξει. Επίσης γραφικό είναι αυτό που δεν είναι βιωματικό.

Το τραγούδι σου “The absence of many” με την αναφορά στις νύχτες του Δεκεμβρη του ’08, συμμετείχε στο 48 hour music project 2010 κερδίζοντας το 1ο βραβείο. Πως ένιωσες που βραβεύτηκε ένα σου θέμα που μιλάει για την δολοφονία ενός μαθητή απο αστυνομικο;

Είχα φρικάρει για μέρες, δεν ήξερα πως να νιώσω, τελικά κατάλαβα ότι όλα αυτά δεν έχουν σημασία. Ένα τραγούδι είναι ένα τραγούδι, όπως τα ένιωσα τα είπα και έτυχε να συγκινηθούν αυτοί που αποφάσιζαν. Αυτό είναι όλο. Δεν ένιωσα πως κάνω επανάσταση. Απλώς ήταν τεράστιο αυτό που γινόταν, και χάρηκα που κατάφερα να βγάλω από μέσα μου αυτό που με πίεζε απο το 2008. Η αφορμή ήταν τα νέα από τη Marfin, που κάηκαν οι άνθρωποι μέσα στην τράπεζα. Τι να γράψεις εκείνες τις μέρες; Για έρωτα; Αφού είναι ο θάνατος στο δρόμο και στην τηλεόραση, στο facebook και στον καναπέ και σε πιέζει.

Τι σημαίνουν για σένα οι δισκογραφικές εταιρίες και τα πνευματικά δικαιώματα;

Αλλάζουν τα πράγματα, οι δισκογραφικές έχουν δαιμονοποιηθεί όσο χρειάζεται. Εγώ δε θα το πάω εκεί. Βρήκα μια στέγη για τη δουλειά μου, κανείς δεν μου πείραξε την αισθητική, κανείς δεν μου επέβαλλε κάτι. Έτσι τις αντιλαμβάνομαι εγώ. Όταν τις νιώθεις σπίτι σου, έχει καλώς, αλλιώς δεν τις έχεις ανάγκη. Έτσι κι αλλιώς για μένα δεν υπάρχουν εταιρείες, υπάρχουν πρόσωπα. Τώρα τα δικαιώματα οι αμοιβές και τέτοιας φύσεως ανησυχίες είναι για δικηγόρους. Γι’ αυτό υπάρχουν. Ο μουσικός πια πρέπει να είναι ηχολήπτης, παραγωγός, συνθέτης και ενορχηστρωτής. Δεν θέλω στα καθήκοντα μου να προστεθεί το μανατζάρισμα.

Αν δεν ήταν η μουσική τι θα ήταν;

Ούτε ξέρω, μπορεί και ψυχιατρείο. Αλλά όχι κάπου θα το έβρισκα, ίσως να έγραφα, ίσως να διάβαζα, ίσως να μουν λογιστής.

Αν σου έδιναν 20.000 ευρώ πως θα τα αξιοποιούσες;

Θα μπάλωνα τρύπες. Θα έβαζα και τίποτα στο στούντιο, για την επομενη παραγωγή, οχι υπερβολές, μ’αρεσει να δουλεύω αξιοποιώντας ό,τι έχω, δεν χρειάζεσαι πολλά. Θα πλήρωνα το χρόνο που μου μένει στο ωδείο.

Υπάρχει κάποια εγχώρια παραγωγή που σου άρεσε τον τελευταίο καιρό;

Μου άρεσαν οι Gravitysays_i. Επίσης περιμένω να ακούσω τους His Majesty The King Of Spain.

Πες μας μια ταινία που ταιριάζει στη μουσική σου ιδιοσυγκρασία και ένα βιβλίο στο οποίο ανατρέχεις συχνότερα.

Είχα κολλήσει με το “1984”, το διάβαζα μια φορά κάθε τόσο. Επίσης με τους αδελφούς Καραμαζώφ. Μη με βάζεις να διαλέξω ταινία, έχω δει πολλές και δεν μπορώ να αποφασίσω. Παλιότερα είχα πλακωθεί στον Κιούμπρικ. Μ’ αρέσουν και οι αδελφοί Κοέν, αλλά όχι πάντα.

Γιατί δέχτηκες να κάνεις αυτή τη συνέντευξη;

Γιατί περίμενα προβοκατόρικες ερωτήσεις και ήθελα να δω αν θα πέσω στις παγίδες.

Νεκρές Σημαίες

The car is on fire

and there’s

no driver

at the wheel

And the sewers are

all muddied

with a thousand lonely

suicides

And a dark wind

blows

The government is

corrupt

And we’re on so many

drugs

With the radio on

and the curtains drawn

We’re trapped in the belly

of this horrible machine

And the machine is bleeding

to death

The sun has fallen down

And the billboards are

all leering

And the flags are all dead

at the top of their poles

It went like this

The buildings tumbled in on themselves

Mothers clutching babies

Picked through the rubble

And pulled out their hair

The skyline was beautiful on fire

All twisted metal stretching upwards

Everything washed in a thin orange haze

I said,

“Kiss me, you’re beautiful

These are truly the last days”

You grabbed my hand

And we fell into it

Like a daydream

Or a fever

We woke up one morning

and fell a little further down

For sure it’s

the valley of death

I open up my wallet

And it’s full of

blood

Η Αλφαβήτα*

Α

όπως Ανεργοσπάστης.

Β

όπως Βρυκολακευτικός.

Γ

όπως Γαμισουλίνη.

Δ

όπως Δικαιοσύνη. [sic]

Ε

όπως Ενδοβρασμός.

Ζ

όπως Ζάνατος.

Η

όπως Ηθικοκλαστικός.

Θ

όπως Θεόκαυλος.

Ι

όπως Ισοχίτης.

Κ

όπως Κανιβαλοκρατία.

Λ

όπως Λοβοκάτσια.

Μ

όπως Μικροϋπονομία.

Ν

όπως Νεκρογολόγος.

Ξ

όπως Ξιφοδέλτιο.

Ο

όπως Οξυμωρόπιστος.

Π

όπως Πολτοδομία.

Ρ

όπως Ρασεωσφόρος.

Σ

όπως Σκεπτονομία.

Τ

όπως Τυχογραφία.

Υ

όπως Υπνεργάτης.

Φ

όπως Φαυλοκράτης.

Χ

όπως Χαλιναγωγείο.

Ψ

όπως Ψυχοποντή.

Ω

όπως Ω, τι ωραίος κόσμος μαμά.

* σύμφωνα με τους Judas Mohawk

Δυο λόγια με τον Νικήτα Κλιντ

Για πολλούς ποιητής του δρόμου και για κάποιους άλλους προδότης. Ρεβιζιονιστής και άπειρος, σαν μαθητής των μαγισσών. Λούμπεν για τις σκύλες και γάτος για τους γάτους. Κοφτός και μετρημένος, περπατά και ενίοτε χορεύει πάνω σε στάχτες διαβατηρίων. Αυτός είναι ο Νικήτας Κλιντ που ο Νικήτας Κλιντ δέχτηκε να μας φανερώσει.

Moriginal Champsystem και ΑthensZoo / 69 Raps. Βιβλίο που περιέχει  cd και το αντίστροφο, σε μία D.I.Y. κατάσταση.  Ποια ήταν η ανάγκη; Να αποστασιοποιηθείς απο τις δισκογραφικές εταιρίες και να τραβήξεις το δρόμο σου; Πόσο μεγάλη δυσκολία έχει ένα τέτοιο εγχείρημα;

Δυσκολίες έχουν οι δισκογραφικές. Καμμία ομως δεν θα έβγαζε αυτή τη δουλειά. Είμαι πάντα αποστασιοποιημένος από τις δισκογραφικές – από 18 χρονών. Η ανάγκη είναι μόνο η μουσική. Στη συγκεκριμένη δουλειά είχα επίσης την ανάγκη να κάνω επιτέλους έναν ραπ δίσκο.

Που μπορεί κάποιος να βρει το ΑthensZoo / 69 Raps και σε τι τιμή;

Στα βιβλιοπωλεία, στις εκδόσεις Αλεξάνδρεια και στο μπαρ “Ρίσκο” στα Εξάρχεια – 14 ευρά. Όπου παίζουμε ζωντανά ή dj set -10 ευρά.

Γιατί Amy Whinehouse ο τίτλος του κομματιού;

Χωρίς λόγο. Και γιατί είναι ό,τι καλύτερο από την εποχή της Βillie Ηoliday και της Ρόζα Εσκενάζυ.

“Ελεύθερο πνεύμα κι όχι προϊόν” λες στο Freeday Morning. Όταν όμως μια σκέψη, ένα μουσικό θέμα ή ακόμα και μια ατάκα καταγράφεται και στη συνέχεια πωλείται, εκ των πραγμάτων γίνεται προϊόν. Παύει τότε να είναι ελεύθερο πνεύμα;

Ξανακούστε το στίχο γιατί έχει και συνέχεια : “όχι προϊόν παρανοϊκών αρχαιοελληνιστών”. Αλλά τεσπα – γι’αυτό στην Ελλάδα το ραπ δυσκολεύεται να υπάρξει, γιατί όλοι είμαστε πολύ σχολαστικοί και παραπαίρνουμε τα τραγούδια στα σοβαρά. Και ναι, είμαι ελεύθερο πνεύμα κι όχι προϊόν, γιατί δεν πουλιέμαι εγώ αλλά το βιβλίο-σιντί.

Πόσο στα σοβαρά παίρνεις τον εαυτό σου;

Αρκετά.

Έχεις ταυτιστεί ποτέ με κάποιο ρόλο που θέλαν οι άλλοι, χωρίς κατ’ ανάγκη να είσαι αυτό;

Μπα.

Η αμφισβήτηση σου προέρχεται από την μουσική που ακούς και φτιάχνεις ή ακούς και φτιάχνεις αυτή τη μουσική λόγω της αμφισβήτησης σου;

Η μουσική είναι η μουσική και η αμφισβήτηση ένα άλλο πράγμα.

Τα λόγια σου αρκετές φορές είναι καταγγελτικά και καυστικά απέναντι στις κοινωνικές  καταστάσεις και όχι μόνο. Πέρα όμως από την παράθεση των γεγονότων, ποια είναι η πρόταση σου για αλλαγή του κοινωνικού σκηνικού;

Ραπ κάνω, δεν είμαι πολιτικός.

Μέσα στο cd έχεις αρκετές συμμετοχες άλλων MC’s. Μια από αυτές είναι και ο Μικρός Νικόλας σε ένα κομμάτι, που δίχασε τους ακροατές του είδους. Ποια είναι η εκδοχή σου για αυτή την συνεργασία;

Αυτό το τρακ δε βρίσκεται στο Άθενς Ζου. Η εκδοχή μου, είναι το ραπ μου. Άκουσα και είδα τον Μικρό Νικόλα στο YouTube, βρήκα τον παραγωγό του και ζήτησα άμεση συνεργασία.

Υπάρχει underground star system;

Αμέ.

Αν σου έδιναν 20.000 πως θα τα αξιοποιούσες;

Θα τα’τρωγα.

Νικήτα θέλουμε να συμπληρώσεις τις παρακάτω λέξεις.

Ηip Hop: Ρεγγέτικα

Γυναίκα: Ζωή

Underground: ΗΣΑΠ

Νερό: 3ος παγκοσμιος

Black block: Χούλιγκανς

Δημοκρατία: Γκάνγκστερς

Πνευματικά δικαιώματα: Φαΐ

Δισκογραφικές εταιρίες: Γ.Τ.Π.

Αυτολογοκρισία: Ελλάδα

Ντανταϊσμός: Καλά κρασιά

Πες μας μια ταινία που εκφράζει αυτη την περίοδο της ζωής σου.

“Μελαγχολία” του Τρίερ.

Τι καιρό κάνει εκεί μέσα;

Ήλιο με δόντια.

Doin’ business with Smoking Barrels

Οι  Judas Mohawk ομολογουμένως δεν είναι φαν της ska. Οι Smoking Barrels όχι μόνο καταφέρανε και ρίξανε αυτή τη μεσοτοιχία με την εξαιρετική τους μουσική, αλλά κυρίως γιατί μας εξέπληξαν ευχάριστα, όντας από τις ελάχιστες εναπομείναντες μπάντες που παίρνουν τα πάντα στα σοβαρά εκτός απ’ τον εαυτό τους.

Τι σας έκανε σαν παρέα να επιλέξετε το όνομα Smoking Barrels;

Το γεγονός οτι μάθαμε μετά πως η ταινία είναι παραγωγή της Ska Films.

Από ποιους αποτελείται η μπάντα και πως εξελίχθηκε;

Τρεις τύπους που πριν δέκα χρόνια γούσταραν Less Than Jake, έναν που γούσταρε Placebo αλλά ήξερε να τραγουδάει, έναν που ήταν τρέντης αλλά πήρε σαξόφωνο και άρχισε να ακούει Skatalites, έναν Θιακό που ήξερε καλή τρομπέτα και έπαιζε Μεγάλη Παρασκευή στη μπάντα του δήμου, έναν ska τύπο που ακόμα περιμένει να κάνουμε ληστεία υπο τους ήχους των κομματιών μας και εναν ηθοποιο με πτυχίο βιολογίας που ευτυχώς ξέρει πλήκτρα και ήταν εκεί όταν τον χρειαστήκαμε.

Που μπορεί να βρει κάποιος το υλικό σας και σε τι τιμή;

Πλέον μόνο στο ebay. Το εφτάρι αλλάζει χέρια στους συλλεκτικούς κύκλους για 500 ευρω το κομμάτι.

Το ska για πολλούς θεωρείται ένα είδος που δεν έχει να προσφέρει κάτι καινούριο στη μουσική. Εσείς εξελίσσεστε μέσα από αυτό;

Δοκιμάσαμε το lo – fi garage αλλα δεν ξέραμε τι να κάνουμε με τα πνευστά οπότε και κάτσαμε στ’ αυγά μας. Γενικά δεν πολυνιώθουμε απο “μοντέρνα” μουσική ούτε έχουμε σκοπό να πάμε το ska σε νέα επίπεδα. Οπισθοδρομούμε ξεκάθαρα.

Αν είχατε το δίλημμα να κρατήσετε τη μουσική ίδια και να γυρίσετε στο ελληνόφωνο ή να κρατούσατε τον αγγλικό στίχο και να αλλάζατε μουσική, τι θα κάνατε και γιατί;

Θα αλλάζαμε και τα δύο. Reggae με ελληνικό στίχο και μοναδικό σκοπό την αποποινικοποίηση της κάνναβης.

Αν είχατε 20,000 ευρώ τι θα κάνατε;

Θα σπάγαμε τα όργανα μας στο τέλος κάθε live.

Τι θέτουμε ως underground και τι mainstream;

Δεν γουστάρουμε να θέσουμε βάσεις και δεδομένα για το τι είναι τι. Για το πόσο ανεξάρτητα κινείται μια μπάντα το ξέρουν τα άτομα που την αποτελούν καλύτερα απ’ ολους. Οτι δουλεύει για τον καθένα. Παρόλαυτα μια μικρή συμβουλή: Προσοχή στους τύπους που είναι ανα πάσα στιγμή έτοιμοι να γράψουν έκθεση για το DIY. Καλές οι κουβέντες του φραπέ αλλα παίζει πραγματική δουλειά που πρέπει να γίνει.

Ποιο νομίζετε σας βοηθάει περισσότερο στο να προωθείτε τη δουλειά σας, τα live ή το internet;

Ο κώλος του τρομπετίστα όπως απαθανατίστηκε στο οπισθόφυλλο του εφταριού μας.

Μέχρι σε ποιο σημείο θα φτάνατε για να εκτεθείτε για τη μουσική σας;

Βρισκόμαστε σε συζητήσεις με το Vice για γυμνή φωτογράφηση.

Σας ζητάνε από μεγάλη εταιρία το Onenon να ντύσει μουσικά μια διαφήμιση. Τι ποσό θα ζητούσατε;

20,000 ευρώ.

Πνευματικά δικαιώματα, ελληνική δισκογραφία και δισκογραφικές εταιρείες. Τι βάρος έχουν αυτά για σας;

Δυσβάσταχτο.

Θα δεχόσασταν στη μπάντα κάποιον που θα ήταν εξαιρετικός μουσικός αλλά θα είχε διαφορετικές κοινωνικοπολιτικές απόψεις από σας;

Η σύνθεση της μπάντας ήταν, είναι και θα είναι ίδια κι απαράλλαχτη. Ωστόσο πάντα θα είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις από άτομα που ανήκουν σε εφοπλιστικούς κύκλους.

Ποια είναι τα σχέδια σας για το άμεσο μέλλον;

Ένα live στο Καταραμένο Σύνδρομο για να γιορτάσουμε το ότι μετά από οχτώ χρόνια βγάλαμε εφτάρι και να βγάλουμε λεφτά για να βγάλουμε κι άλλο εφτάρι.

RetroΣpective 2011

Όντας μιμητικό ον ο άνθρωπος και εμείς όντας άνθρωποι (με πιστοποιητικό CAPTCHA), μιμούμαστε όλους αυτούς που κάνουν ετήσιους απολογισμούς όταν φτάνει η τελευταία μέρα του χρόνου. Κοιτώντας μέσα στη χρονιά που πέρασε, αραδιάζουμε μερικούς δίσκους που μας ήρθαν πρώτοι στο μυαλό. Ίσως επειδή τους ακούσαμε περισσότερο, ίσως επειδή το στίγμα τους ήταν λιγάκι πιο έντονο από αυτό των υπολοίπων.

Οι Judas Mohawk δημιουργήθηκαν μέσα στη χρονιά αυτή, λόγω της μουσικής και λειτουργούν υπό το πρίσμα αυτής. Αν και νέοι στο κουρμπέτι, χαιρόμαστε ιδιαίτερα που συναντάμε ένθερμη υποστήριξη και σας χαρίζουμε τις μουσικές* με τις οποίες μεθύσαμε, ζαλιστήκαμε, ανατριχιάσαμε, σκεφτήκαμε, οργιστήκαμε, ξεθυμάναμε, περπατήσαμε και επιστρέψαμε.

Ευχαριστούμε.

*Με αλφαβητική σειρά

Austra // Beat And The Pulse

Burial // Street Halo EP

Death In Vegas // Trans-Love Energies

EMA // Past Life Martyred Saints

Gravitysays_i // The Figures Of Enormous Grey & The Patterns Of Fraud

James Blake // James Blake

M83 // Hurry Up, We’re Dreaming

Nicolas Jaar // Space Is Only Noise

SBTRKT // SBTRKT

The Chemical Brothers // Hanna OST

The Field // Looping State Of Mind

The Men // Leave Home

The Soft Moon // Total Decay

Tim Hecker // Ravedeath, 1972

Tom Waits // Bad As Me

Urban Shadow // Hope

Wu Lyf // Go Tell Fire To The Mountain

Zomby // Dedication

2L8 // New Battles Without Honor & Humanity

Θανάσης Παπακωνσταντίνου // Eλάχιστος Εαυτός

It’s never 2L8

Η ζωή τα έχει φέρει έτσι, που αυτοί που ενδύονται κουστούμια φέρονται σα κλόουν και όσοι ντύνονται κλόουν, παίρνουν τα πράματα στα σοβαρά. Οι 2L8 ευτυχώς ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία και εμείς δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε αν το κάνουν σωστά ή λάθος, αλλά αν το κάνουν ειλικρινά. Μια μικρή κουβέντα με τον K. The Clown.

Ποιες καταστάσεις σε οδήγησαν στην επιλογή του ονόματος 2L8 (too late);

Δεν θυμάμαι πια. Και ότι και να ήταν έχει χάσει οποιοδήποτε νόημα. Έχει γίνει κανονικό όνομα, κάτι με το οποίο σε αποκαλούν για να καταλαβαίνεις ότι είσαι εσύ.

Η κιθάρα με τη λέξη Hope έχει γίνει πλέον ένα καλτ σύμβολο στα live σου και η μεταμόρφωσή σου σε clown παραμένει θεσμός από τις πρώτες κιόλας εμφανίσεις. Πιστεύεις αρκετά στη δύναμη της εικόνας μιας μπάντας ή νομίζεις ότι η απόδοση είναι αρκετή;

Νομίζω ότι η δύναμη κρύβεται πίσω από την αλήθεια. Ουτοπικό και φαντασμένο ίσως, αλλά μπορεί μια εικόνα, ακόμα και προσεγμένη να γίνει απωθητική αν δεν εκφράζει την μπάντα. Μπορεί να γίνει καρικατούρα. Αλλά και πίσω από την απόδοση και πάλι η αλήθεια κρύβεται. Υπάρχουν μπάντες που αποδίδουν πιστά το υλικό τους, αλλά πάνω στην σκηνή οι ίδιοι φαίνονται απαθείς. Τίποτα πιο απωθητικό.

Το νέο album “New Battles Without Honor & Humanity”, έχει μια σαφή κοινωνικοπολιτική κατεύθυνση, από τον τίτλο κιόλας, έως και το εξώφυλλο με την αναφορά στους Anonymous και την ενέργεια της μουσικής. Διόρθωσέ μας αν κάνουμε λάθος, αλλά οι στίχοι αφορούν παράλληλα μια αφανή σχέση δύο ανθρώπων, ένας ρομαντισμός που εκτυλίσσεται σε δεύτερο επίπεδο εν μέσω όλης της κοινωνικής αποδόμησης. Είναι αυτή η ελπίδα για την οποία μιλάς;

Αυτό που λέτε ήταν ξεκάθαρο στο He & She. Το New Battles είναι τόσο πολυμορφικό και γεμάτο σε λέξεις και πρόσωπα, δεν θα έλεγα ότι αφορά δύο μόνο. Πολλούς και διαφορετικούς. Υπάρχει σίγουρα μια θεματική την οποία αναφέρεις παραπάνω που οδηγεί τα πάντα αλλά δεν το βλέπω τόσο σαν συνολικό έργο, όσο σαν ένα περίεργο κολάζ. Και σίγουρα ναι, η ελπίδα είναι αυτή που καθοδηγεί.

Στο κομμάτι Interlude αναφέρεις (ή τουλάχιστον ο χαρακτήρας του τραγουδιού) “I want to burn the Louvre / I’d do the Elgin Marbles with a sledgehammer and wipe my ass with the Mona Lisa”. Μας ενδιαφέρει πολύ να μάθουμε το σκεπτικό πίσω από αυτή την αρκετά punk στιχομυθία.

It’s about time for a goddamned reset. Αυτός είναι ο στίχος του κομματιού που τα λέει όλα. Και είναι προφανές, οι προηγούμενοι τα κάνανε όλα λάθος, έφτασε η ώρα να τα κάψουμε όλα και να φτιάξουμε κάτι καινούριο από την αρχή. Τα σύμβολα του χθες και τα μοτίβα σκέψης τους δεν μας αφορούν. Όλη η ιστορία ξαναγραμμένη και ξαναγραμμένη, πλέον είναι μόνο ψέμα και δόλος. Reset!

Κρατώντας το cd στα χέρια μας, βλέπουμε εν πρώτοις τη φράση “The desire to be part of the change” και στο πίσω μέρος “The desire to be an observer of life”. Αλληλένδετα ή αλληλοσυγκρουόμενα;

Είναι τα δύο πρόσωπα της ίδιας επιθυμίας για γαλήνη. Η γαλήνη που βιώνεις όταν βρίσκεσαι στον αγώνα και έχεις την ψευδαίσθηση, ίσως, ότι ανήκεις και η γαλήνη του να κρατάς την ψυχή σου σε απόσταση και να βλέπεις το σύμπαν να αλλάζει μορφή.

Ετοιμάζοντας καινούριο υλικό, είναι μια εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία που απαιτεί να διατηρείς την κρίση σου σώα. Πως αντιμετωπίζεις τους κάθε είδους δισταγμούς όσον αφορά την επιλογή των κατευθύνσεων;

Όταν ξεκινάω κάτι ξέρω ακριβώς τι κάνω, δεν έχω δισταγμούς. Προχωράω μέχρι εξαντλήσεως προς τον στόχο. Το θέμα ίσως είναι η διαδρομή μέχρι να βρω τι να κάνω έπειτα. Αφού έχει ολοκληρωθεί το προηγούμενο πρότζεκτ.

Αν κάποιος σου έδινε 20,000 ευρώ (αφορολόγητα και σε χώρα που δε περιμένεις να καταρρεύσουν τα πάντα), πως θα τα αξιοποιούσες;

Θα έκανα μια ταινία που θέλω να κάνω εδώ και μερικά χρόνια.

Βλέποντας ότι εμπλέκεσαι και με το χώρο του θεάτρου, σου έχουν κάνει ποτέ πρόταση να ντύσεις κάποια ταινία; Αν όχι θα το σκεφτόσουν ποτέ;

Με ενδιαφέρει πολύ ο ήχος σε σχέση με την κίνηση και την εικόνα, καθώς και η δημιουργία μέσω του ήχου ενος συγκεκριμένου συναισθηματικού πλαισίου που να δημιουργεί μια κάποια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα που μου ζητείται. Ακριβώς όπως έχω δουλέψει στο θέατρο. Οπότε αν γινόταν πρόταση θα ήμουν θετικός.

Είσαι ο πρώτος που κυκλοφορείς album στην Ελλάδα μέσω του Pledge Music. Θα το πρότεινες σε κάποιον άλλο που σκέφτεται να κάνει το ίδιο και για ποιους πιθανούς κινδύνους θα τον προετοίμαζες;

Αν κάποιος αγαπάει την ελευθερία τότε το crowd-funding είναι μονόδρομος. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλά θα πρέπει να αναλογιστεί το κόστος της ελευθερίας. Αν δεν είναι πηγαία ανάγκη κάποιου καλύτερα να μην το κάνει. Το “σύστημα” πρέπει να προστατεύει και να εξασφαλίζει ότι τα πράγματα θα μείνουν ίδια – για πάντα. Και εδώ μιλάμε για την αλλαγή…

Μέρος του artwork ανήκει σε ακροατές-φίλους. Δε φοβήθηκες μήπως αναγκαζόσουν να περιλάβεις κάτι άσχημο ή προσβλητικό; Πως εξελίχθηκε τελικά;

Σε όλη την πορεία των 2L8 ένα πράγμα κάνω μόνο καλά. Εμπιστεύομαι τους ανθρώπους. Την κρίση του καθενός και κυρίως ότι μέσω του διαλόγου μπορείς να φτάσεις σε συννενόηση. Μπορεί η εμπιστοσύνη να προδίδεται συχνά, αλλά πρέπει να είμαστε επιεικείς και να καταλαβαίνουμε τις ανάγκες, τους φόβους και τα πάθη των άλλων. Μου το λέγανε αυτό που λες και εγώ απλά τους έλεγα ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, όπως μου λένε και πολλά άλλα και ότι δεν πρέπει να εμπιστεύομαι αλλά προτιμώ μια ζωή γεμάτη, έστω με προδοσία, παρά μια ζωή άδεια από ανθρώπους και γεμάτη φόβο.

Σκέψεις να κυκλοφορήσεις το album σε βινύλιο ή έστω κάποιο κομμάτι σε 7ιντσο;

Το ζητάνε όλο και περισσότεροι. Το σκεφτόμαστε.

Ποια είναι τα σχέδια για επερχόμενα lives;

Προσπαθούμε σε αυτή τη χώρα που καταρρέει να κλείσουμε όσο περισσότερα live γίνεται. Ο βαθμός δυσκολίας έχει ανέβει ασύληπτα σε σχέση με παλιότερα – που τα πράγματα ήταν δύσκολα. Έχουμε ανακοινώσει δύο προς το παρόν, στις 25 Δεκέμβρη παίζουμε στο Second Skin μαζί με τον πιανίστα και στις 20 Γενάρη όλη η μπάντα, και οι 8, στο Bios. Και τα 2 live στην Αθήνα. Αλλά έρχονται αρκετές ημερομηνίες από επαρχία. Σύντομα θα ανακοινωθούν στο site μας. www.2L8.gr. Stay tuned!

Ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου, καλή συνέχεια…