judas mohawk

words for the deaf

Μια κουβέντα με τον Urban Shadow

Ο Urban Shadow κατά κόσμον Νίκος Καντάρης έχοντας βγάλει το ντεμπούτο album «Hope» και κρατώντας ασφαλείς αποστάσεις απο το παρελθόν του, μας συστήνεται.

Γιατί επέλεξες το όνομα urban shadow;
Είναι όμορφη η εικόνα μιας σκιάς που περιφέρεται διακριτικά στις υπόγειες διαδρομές της πόλης συλλέγοντας εμπειρίες πληροφορίες στέλνοντας πότε πότεκαι τα δικά της μυνήματα…δείχνει να κολλάει και στον τρόπο που ζω και εκφράζομαι.Ευχαριστώ τους φίλους Cat και Julien, τους πρώτους κατόχους που μου το εμπιστεύτηκαν

Hope είναι ο τίτλος του album που κυκλοφόρησες πρόσφατα. Από που πηγάζει αυτή η ελπίδα για σένα;

Η ελπίδα είναι η κινητήρια δύναμη της ψυχής μας, γεννάει όνειρα και δίνει τα καλύτερα εργαλεία για την πραγματοποίηση τους… ζω σε μια τέτοια δυναμική, σε μια πηγή χαράς και δημιουργίας, γι’ αυτό προτείνω…HOPE. Εκτός αυτού είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος άνθρωπος. Βλέπω το σενάριο που παίζει και μέχρι που μπορεί να μας οδηγήσει και δεν αυτοπαραμυθιάζομαι. Απλά ελπίζω, ότι την τελευταία στιγμή θα επικρατήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και όχι η παράνοια της αυτόκαταστροφής. Είναι χαριτωμένη και η λέξη από μόνη της …Hopeless. Είναι δύσκολο μονοπάτι.

Στο τραγούδι «bip-bip » υπάρχει δείγμα από τη φωνή του Road Runner. Χαμένη παιδική αθωότητα, ή  κάποια προσωπική ταύτιση με τον συγκεκριμένο ήρωα που όλο τρέχει;

Στη σκέψη να φτιαχτεί ένα χαρούμενο κομμάτι με αστεία ατμόσφαιρα… έσκασε μύτη ο bip bip…Η ταύτιση δεν είναι μόνο προσωπική, αν και κολλάει γάντι… είναι και καθολική.Όλοι τρέχουν σήμερα, σαν τον ομώνυμο ήρωα σε εξωφρενικούς ρυθμούς. Το τσακάλι πάντα ξωπίσω μας βέβαια, τώρα σε αυτό το τεύχος έχει πάρει την μορφή του Δ.Ν.Τ. Eίναι το αγαπημένο μου κομμάτι.

Στο παρελθόν έχουμε δει αναφορές στο όνομά σου, μέσα σε δίσκους από τα «ξύλινα σπαθιά» και στη συνέχεια από τον Παύλο Παυλίδη. Το album ¨Ξεσσαλονίκη¨ ήταν αφιερωμένο σε σένα. Ποια είναι η ιστορία και η σχέση σου με όλο αυτό; 

Ο ρόλος ήταν αυτός του ακρογωνιαίου λίθου μεταξύ άλλων, που βοήθησε στην δημιουργία αυτού του διαμαντιού, που αναμφισβήτητα είναι τα ξύλινα σπαθιά…Το album έγινε στο σπίτι μου και τιμήθηκα με αυτήν την προσωπική αφιέρωση.Τώρα για τις σχέσεις και τις ιστορίες είναι γνωστά… κι έχουν περάσει πια, τόσα χρόνια. Νοσταλγικές όμορφες εποχές.

Μόνιμος κάτοικος Γαλλίας με δισκογραφική κυκλοφορία στην Ελλάδα. Πως και το συνδύασες έτσι;

Είναι πράγματα που γίνονται και αυθόρμητα χωρίς συνδυασμούς… Όταν ξεκίνησα τα ηχητικά μου κολλάζ στο computer,ούτε που φαντάστηκα ότι μερικά κομμάτια θα είχαν την τύχη να κυκλοφορήσουν σε cd και να παιχτούν σε live συμπτώσεις, συγκυρίες.Η βοήθεια των φίλων, το καλό υλικό, είναι αυτά που φτιάχνουν το υπόλοιπο σενάριο και μπορούν να σου χαρίσουν ένα πολύτιμο δώρο…Φίλους στη μουσική σκηνή έχω μόνο κάτω όποτε προκύψει να γίνει… εδώ.

Θεωρείς τον εαυτό σου μετανάστη ή στην εξορία; 

Τα έχω νιώσει αυτά τα συναισθήματα. Είναι πολύ δυσάρεστα να νιώθεις μειονεκτικά και ξένος. Με τα χρόνια βέβαια αυτοπροσδιορίζεσαι σιγά σιγά.Αφομοιώνεσαι, και η έννοια της λέξης χάνει από την σπουδαιότητα της. Πάντως μεταξύ μας να είσαι εξόριστος στο Παρίσι είναι πολύ καλή φάση.Αν βγει στο internet αυτή η τιμωρία θα βουλιάξει η πόλη από αυτοεξόριστους.Για μένα ήταν προσωπική επιλογή και απόφαση γιατί μου αρέσει αυτή η πόλη, και πήρα θετικά vibes με το που έφτασα.Άσχετα όμως, όπου υπάρχει χαρά και δημιουργία, ο τόπος είναι αγαπημένος και ευλογημένος, όπου κι αν βρίσκεσαι.

Εν έτη 2011 παρατηρούμε την υποβίβαση της μουσικής, από έκφραση σε μια απλή πληροφορία καταχωρημένη σε σκληρούς δίσκους. Εσύ σαν δημιουργός πως το αντιμετωπίζεις όλο αυτό;

Χρόνια τώρα συμβαίνει αυτό. Όλες οι τέχνες γενικά, ό, τι μπορούμε να ονομάσουμε κουλτούρα ή πνευματικό, υποβαθμίζεται και σιγοσβήνει. Όμως κι εγώ ΥΠΟΒΙΒΑΣΤΗΣ  είμαι.Έχω χιλιάδες σκληρούς δίσκους, έχεις πέσει στην περίπτωση..LOL…ασχέτως όμως, έχεις δίκιο σε αυτό που αναφέρεσαι.Εμείς σαν ομάδα βασιζόμαστε σε αυτό το σκεπτικό, και ακολουθούμε ακριβώς την αντίθετη πορεία από αυτό που περιγράφεις.Ξεκινάμε από απλές πληροφορίες, και αφού τις ντύσουμε με ανθρώπινη παρουσία, έκφραση και μουσικότητα, ετοιμάζουμε το show μας,τα βίντεο μας, τους χορούς και τα τραγούδια μας και στα live έρχεται και η έκφραση με την αναβάθμιση από κοντά.Οι «urban»  σαν παρέα είμαστε, 15 μικροί δημιουργοί όπου ο καθένας προσφέρει αυτό που ξέρει αν κάνει καλύτερα.Είτε αυτό είναι φως, ήχος, βίντεο, τραγούδι, χορός, computers, μουσική και ψυχή. Δεν ξέρω αν κατάλαβα την ερώτηση και αν απάντησα σωστά.Ήταν πάντως μια καλή ευκαιρία να αναφερθώ λίγο και στους φίλους μου.

Δισκογραφικές εταιρίες, πνευματικά δικαιώματα και internet. Ποιος ο ρόλος αυτών και ποιά η θέση των καλλιτεχνών μέσα εκεί;

Πραγματικά δεν είμαι καλός γνώστης του γνωστού τρίπτυχου, αλλά είναι γεγονός ότι μετά την κατάρρευση της δισκογραφίας και το οικονομικό τσουνάμι, οι εταιρίες παντού κινδυνεύουν σοβαρά με λουκέτο.Οργανώνουν lives  και festivals  προσπαθώντας να κρατηθούν στην επιφάνεια και να σώσουν την επιχείρηση τους.Το cd δε, εγκαταλείπεται σιγά σιγά.Τώρα τι να κάνει ο καλλιτέχνης σε αυτή την περίπτωση χάους; Παρασύρεται κι αυτός στην ροή της πραγματικότητας ακολουθώντας και αντέχει όσο αντέχει. Αν ήμασταν 5-6 χρόνια πίσω θα σας έλεγα άλλα πράγματα για αυτό το είδος εμπορίου και τις σχέσεις των καλλιτεχνών με τις εταιρίες. Τώρα βράζουme   όλοι στο ίδιο καζάνι… τι να πεις; Γενικά πάντως υπάρχει ένα μικρό έλλειμμα αυτοσεβασμού και φιλαλήθειας σε αυτούς τους χώρους. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες  genikaΓια δικαιώματα, συμβόλαια κι άλλα τέτοια τεχνοκρατικά δαιμόνια, δεν έχω ιδέα και δεν χαίρομαι και πάρα πολύ για αυτό…Πάντως όλα αυτά, εμείς… εσείς… περνάμε στο internetμε άλλες μορφές και φόρμες με το τελευταίο να αποδεικνύεται πολύ καλό εργαλείο, ιδίως για τους καλλιτέχνες. Είναι το μάνα εξ ουρανού, από την άποψη ότι μπορούν να δημιουργήσουν ελεύθερα ότι τους αρέσει χωρίς εξαρτήσεις και παράλληλα να έχουν τη δυνατότητα να δείχνουν την όποια δουλειά τους εδώ και τώρα, διαφημίζοντας την στο καπάκι. Τι καλύτερο; Σε συνδυασμό με το ότι παράλληλα είναι και κουτί της Πανδώρας, μας απορρόφησε όλους σε χρόνο μηδέν ως δια μαγείας.

Αν δεν ήταν η μουσική, τι θα ήταν;

Θα είναι σίγουρα η μικρογλυπτική με καλά και ηλεκτρονικά computers, αντιστάσεις, τσιπ κλπ. Είναι δύσκολο να περιγράψεις αυτή την τέχνη, αν δεν παρουσιάσεις το τελικό αποτέλεσμα…Θα σας στείλω μια φωτογραφία για το fun και την περιέργεια.

Τι θα ήθελες να αλλάξεις από το σήμερα;

Πως;  Και πότε να προλάβεις, όλα αλλάζουν με τέτοια ταχύτητα που χάνεις την μπάλα.Το σήμερα έχει ξεκουρδιστεί τελείως. Έχω όμως μια ευχή που θα μπορούσε να πιάσει.Λοιπόν… μακάρι να μπορούσα με μια μαγική ράβδο, να έσπαγα τα άδεια κεφάλια αυτών των aliens  που θέλουν να μας απαγορεύσουν την ελπίδα, το όνειρο και το γέλιο.



Advertisements

One comment on “Μια κουβέντα με τον Urban Shadow

  1. Παράθεμα: Urban Shadow – hope | Studio ARTemis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου, 2011 by in Innerviews,Music and tagged , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: