judas mohawk

words for the deaf

Το Σύνδρομο Διονύσης Σαββόπουλος

Ένα απο τα πράγματα που μας έχει απασχολήσει κατά καιρούς, είναι η ηθικολογική κωλοτούμπα “καλλιτεχνών” από αριστερόφρονες και επαναστατικές περσόνες, σε αντιπροσώπους του συμβιβαστικού mainstream οχετού. Προς διευκόλυνση εξέφρασης του προβλήματος, θα το ονομάσουμε “Σύνδρομο Διονύσης Σαββόπουλος”. Σίγουρα δεν είναι ο μόνος μουσικός που ξεκίνησε με αντικαθεστωτικό περίβλημα και κατέληξε να εκφράζει τον μέσο εξουσιάρχη, αλλά γιορτάζοντας τα χρόνια του με μια τούρτα όπου από μέσα πετάχτηκε σαν έτερο alien, ένα junk υποπροϊόν της τηλεoπτικής κουλτούρας, αρπάζει δικαιωματικά και την τελευταία στιγμή, τον τίτλο από τον “δε-θέλω-το-μνημόνιο-αλλά-δε-γίνεται-αλλιώς” Γιώργο Νταλάρα.

Θα μπορούσε κάποιος πολύ εύλογα να τοποθετηθεί λέγοντας πως ο άνθρωπος μεγαλώνοντας, αναθεωρεί απόψεις και γίνεται σχετικά άνευρος απέναντι σε μείζονες κοινωνικές καταστάσεις, αλλά στη συγκεκριμένη  περίπτωση έχουμε να κάνουμε με στροφή 180° και τα παραδείγματα που δείχνουν ότι η οξυδέρκεια δεν είναι ηλικιακός παράγοντας, είναι άπειρα. Είναι αρκετά παράδοξο ένας ανήσυχος και ανατρεπτικός καλλιτέχνης του καιρού του, να μετατρέπεται με την θέληση του σε σύμβολο της παρακμής τόσο φθηνό όσο και κακόμοιρο.

Καλώς η κακώς η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, με αντίστοιχα μικρό ενεργό καταναλωτικό πληθυσμό, οπότε και η πίτα που πρέπει να μοιραστεί έχει λίγα κομμάτια. Οι δε “καλλιτέχνες” είναι αναγκασμένοι, είτε να απασχολούνται με διάφορες εργασίες για τα προς το ζην και παράλληλα να ασχολούνται με την καύλα τους, που ενίοτε ονομάζεται τέχνη, είτε να ασχολούνται αποκλειστικά με αυτή τους την καύλα αρνούμενοι να διοχετεύσουν το χρόνο και την ενέργειά τους σε οτιδήποτε άλλο. Άπαξ τα έσοδα ελαχιστοποιηθούν, βρίσκονται σε αδιέξοδο, αντιμέτωποι με εκπτώσεις που θα τους κάνουν αγνώριστους.  Είναι σχεδόν απίθανο ο κάθε Σαββόπουλος με το συφερτό του (δημοσιογράφοι, εκδότες, θεατρίνοι και καραγκιόζηδες), να έχουν τις ίδιες ανησυχίες έχοντας εξασφαλίσει ακριβή στέγη με πισίνα, γκουρμέ φαγητό με ακριβό κρασί, προκαταβολικούς χρυσούς δίσκους και εμφανίσεις σε αρχαία θέατρα υπό το χάιδεμα των υπουργείων .

Από την άλλη έχουμε και την μουσική βιομηχανία όπου σε συνδυασμό με την ματαιοδοξία των ίδιων των “καλλιτεχνών” γίνεται σκληρό ναρκωτικό, ένα speedball για τον εγωκεντρισμό, αναπλάθοντας φήμη και status, με άμεση συνέπεια τη σχάση του “εμείς” σε “εγώ και εσείς”. Έτσι όταν ξαφνικά όλα πηγαίνανε κατ’ευχήν και η χούντα ήταν παρελθόν, οι καλλιτέχνες της εύφορης κοιλάδας χρειάστηκε να αναπροσαρμοστούν σε αυτή τη κρίση του πολιτικού τραγουδιού. Ακολούθησαν  λοιπόν τη μόδα και μεταλλάχτηκαν σε δημόσιους υπαλλήλους, είτε για να συνεχίσουν να παίρνουν την δόση της φήμης τους, είτε γιατί αδυνατούσαν να σταθούν οικονομικά.

Ασφαλώς υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο να αναφερόμαστε σε επιτήδειους, οι οποίοι ανέβηκαν στο τρένο της πολιτικής στιχοπλοκής όταν έπρεπε, γιατί απέφερε θαυμαστές και κέρδη και στο κατόπι αποτίναξαν από πάνω τους τη σκόνη της αντίδρασης, φανερώνοντας το αληθινό τους πρόσωπο. Κάποιοι από δαύτους φοβήθηκαν ότι χωρίς το τέρας της χούντας, θα τους χαρακτήριζαν γραφικούς αν διατηρούσαν το ίδιο κοινωνικοπολιτκό μοτίβο αλλά η δεκαετία ‘85-’95 ήταν καταλυτική και μουσικοί όπως η Λένα Πλάτωνος, οι Τρύπες, οι Στέρεο Νόβα κ.α. απέδειξαν ότι δε χρειάζεται να βυθίζεσαι σε δικτατορίες για να συντηρηθείς καλλιτεχνικά. Εξάλλου οι Σαββοπουλαίοι κατέστησαν σαφές ότι μπορείς κάλλιστα να δημιουργήσεις τη δικιά σου δικατορία, εν μέσω τηλεπαραθύρου και χειραψιών με το διάολο. Μια εύγευστη δικτατορία, που να απαιτεί την απομόνωση μεταναστών και ανθρώπων που χρήζουν υγειονομικής βοήθειας, σε ξερονήσια.

Να πάρουμε λίγο το βάρος από τους ώμους των καλλιτεχνών και να το τοποθετήσουμε επάνω στη βαμπιρολαγνεία της Ελληνικής κουλτούρας. Ή καλύτερα στη φράση «αυτό μάθαμε, αυτό ακολουθούμε και για να δεχτούμε κάτι νέο, πρέπει πρώτα να παλιώσει» θυμίζοντας αχνά κάτι που θα ξεστόμιζε κάποιος συντηρητικός πολιτικός κάνοντας το σταυρό του. Πιο απλά, ζούμε σε μία χώρα νεοφοβικών, που σημαίνει πως αν ο Νιόνιος δρούσε σε μιά άλλη χώρα, κανένας δεν θα έπαιρνε μυρωδιά αυτή την καλλιτεχνική αλλαγή, κανείς δε θα έγραφε αυτό το κείμενο, γιατί κανένας δεν θα του έδινε σημασία, πόσο μάλλον να ενίσχυαν το μύθο του με το στανιό, προς όφελος δισκογραφικών και συσκευασμένων ιδεολογιών.

Κλείνοντας, εξαιρετικής σημασίας είναι η διάκριση της λεπτής γραμμής μεταξύ του πρωτοποριακού και του ευκαιριακού. Οι γνωστές αλλαξοκωλιές μέσω συνεργασιών, όπου νέοι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν το όνομα των παλιών για να αναδειχθούν και οι παλιοί το όνομα των νέων για να παραμείνουν στην επιφάνεια (σα τα σκατά), είναι σαν δάγκωμα στο λαιμό, διαιωνίζοντας το αιμοσταγές είδος.

‘Οπως και να έχει όμως, υποδεχόμαστε μια εποχή όπου οι καλλιτέχνες θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα αγνοήσουν τα κοινωνικά γρανάζια και θα μείνουν έτη φωτός πίσω, με αποτέλεσμα σε λίγα χρόνια να ασφυκτιούμε από λαμπρές μετριότητες, αμέτρητους ηττοπαθείς, φτηνούς διασκεδαστές, φερέφωνα της εξουσίας ή αν θα βγουν από τα όστρακα τους δαγκώνοντας αριστερά και δεξιά.

Εμείς, του ’60 οι εκδρομείς, απόμακροι εξ αρχής
εκτός παραδομένου κόσμου εμείς, ανήλικοι διαρκώς,
μα κι απ’ το καθεστώς αμόλυντοι ευτυχώς, εμείς.

Εμείς, μιας δίψυχης ωδής παράλογα ανοιχτής,
με συμπεριφορές ανατροπής,
και της βαθιάς μας ζωής της συντηρητικής,
εμείς οι εκκρεμείς.

Χρονιές, με αίμα και φωτιές και Χούντας κι Ιουλιανές,
και της μεταπολίτευσης φωνές, αυτού του συρφετού,
του δημοκρατικού του νέου εγωισμού,

εμείς.

Advertisements

3 comments on “Το Σύνδρομο Διονύσης Σαββόπουλος

  1. ScaryRabbi
    Πέμπτη, 22 Νοέμβριος, 2012

    Πολύ ωραίο κείμενο,μπράβο.
    Φταίμε και μεις όμως,υπήρξαμε αρκετά ήσυχοι ακροατές…

    • judas mohawk
      Πέμπτη, 22 Νοέμβριος, 2012

      Ευχαριστούμε.
      Το ποιος φταίει είναι ένα παιχνίδι με ζάρια.

  2. Παράθεμα: Σαν Σήμερα, 2 Δεκεμβρίου - Lavart

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Κυριακή, 22 Απρίλιος, 2012 by in Articles,Music and tagged , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: