judas mohawk

words for the deaf

Μουσικά ντοκιμαντέρ, I : Το αμερικάνικο punk

Πίσω από κάθε μουσική υπάρχουν ιστορίες. Όταν γνωρίζει κάποιος αυτό το background βλέπει πλέον τη μουσική με διαφορετικό μάτι, καταλαβαίνει το γιατί και το πως. Ποιος ήταν ο σκοπός, ποια ήταν τα κίνητρα, τι χαρακτήρες ενεπλάκησαν και πως συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Η εικόνα της τέχνης θα ήταν ανολοκλήρωτη εάν δε γνωρίζαμε τις παραμέτρους υπό τις οποίες δημιουργείται οτιδήποτε, γι’αυτό και εμείς θεωρήσαμε ότι ήταν απαραίτητο να κάνουμε ένα βήμα και να παραθέσουμε τμηματικά, τα μουσικά ντοκιμαντέρ που οφείλει να δει οποιοσδήποτε μουσικόφιλος, ανεξάρτητα με το αν πρόσκειται στο εκάστοτε είδος ή όχι.

Πάμε για το πρώτο μέρος λοιπόν :

End of the Century: The Story of the Ramones (2003)

1974, Νέα Υόρκη. Το glam έχει ήδη αρχίσει να παίρνει τα πάνω του και εξελίσσεται σε disco. Οι θεοί της μουσικής είναι όσο βιρτουόζοι και cool χρειάζεται για να σε πείσουν ότι δε θα γίνεις ποτέ ένα από αυτούς. Τέσσερις πιτσιρικάδες από το Queens σηκώνουν περήφανα το μεσαίο τους δάχτυλο στα ροκ στερεότυπα και δίχως ίχνος μουσικής παιδείας, αρχίζουν να παίζουν τα πιο γρήγορα ροκενρολ κομμάτια που είδαν μέχρι τότε τα κωλόμπαρα της Νέας Υόρκης, για να σταματήσουν 22 χρόνια και 2,263 lives μετά. Ως τότε όμως θέσανε τις βάσεις για…

American Hardcore (2007)

…το αμερικάνικο punk rock. Βασισμένη στο εξαιρετικό βιβλίο του Steven Blush, American Hardcore: A Tribal History, η ταινία του Paul Rachman παρακολουθεί τη γέννηση και εξέλιξη του Αμερικάνικου hardcore punk rock από το 1978 έως και το 1986, εν μέσω μιας συντηρητικής κυβερνησης του Reagan. Απίστευτο αρχειακό υλικό το οποίο χρειάστηκε 5 χρόνια να μαζευτεί και να μονταριστεί, μεγάλο μέρος του οποίου στείλανε οι ίδιες οι μπάντες, θέτει ιστορικά πως υπεύθυνοι για το ξέσπασμα του grunge λίγα χρόνια μετά, ήταν μπάντες όπως οι Bad Brains, Dead Kennedys, Black Flag, Negative FX, Minor Threat απ’τους οποίους…

Instrument (1999)

 

…έφυγε ο Ian MacKaye και σχημάτισε μία από τις σημαντικότερες μπάντες της τελευταίας εικοσαετίας. Οι Fugazi είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τη σκηνή του hardcore στην Αμερική και συγκεκριμένα με τις ακλόνητες απόψεις τους περί μουσικής βιομηχανίας. Η επιλογή τους να βγάζουν μόνοι τους δίσκους, να απέχουν από ραδιόφωνο, MTV, συνεντεύξεις και να αρνούνται πεισματικά τη βιομηχανοποίηση της μουσικής (λέγεται ότι δεν υπάρχει ούτε ένα επίσημο t-shirt των Fugazi), τόσα χρόνια μετά δε φαίνεται μόνο υποδειγματική αλλά και προφητική, τώρα που οι δισκογραφικές εταιρείες βυθίζονται στα ίδια τους τα σκατά. Ακόμα περισσότερο βουτηγμένοι…

We Jam Econo (2005)

 

…στην ιδεολογία του DIY ήταν οι Minutemen και όταν ο κόσμος αποκαλεί τη μπάντα σου έτσιεπειδή τα κομμάτια σας δε κρατάνε πάνω από 60 δευτερόλεπτα, μάλλον ο σκοπός σας δεν είναι η επιτυχία και τα φράγκα. Ενάντια ακόμα και στις νόρμες του punk ο μπασίστας Mike Watt και ο ντράμερ George Hurley ήταν από τους πιο ικανούς underground session μουσικούς, ενώ ο κιθαρίστας D. Boon δε δίσταζε να πειραματιστεί (ναι, μέσα σε αυτά τα 60 δευτερόλεπτα). Η λέξη “econo” αναφέρεται στη φιλοσοφία που ανέπτυξαν, να κάνουνε οι ίδιοι όσα περνούσανε απ’το χέρι τους για να κρατήσουν το κόστος της παραγωγής και των τουρνέ, στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο. Αλλά ο θάνατος προφανώς δε γουστάρει το punk και πήρε τον D. Boon στην ηλικία των 27 ετών και λίγα χρόνια μετά και τον…

1991: The year that punk broke (1992)

 

…roadie Joe Cole, ο οποίος δολοφονήθηκε σε ένοπλη ληστεία απ’την οποία παρά τρίχα γλίτωσε ο Henry Rollins. Το περιστατικό έγινε τρεις μήνες μετά το πέρας της ευρωπαϊκής περιοδείας των Sonic Youth γύρω απ’την οποία εκτυλίσσεται το φιλμ, αλλά αφιερώνει ένα σημαντικό μέρος στην έξαρση του ήχου κυρίως χάρη στο grunge. Παρελαύνουν όλα τα σημαντικά ονόματα εκείνων των ημερών, με πρώτους και καλύτερους τους Nirvana και επίσης οι Dinosaur Jr., Babes In Toyland, Mudhoney κ.α. Αν όμως είναι να δεις κάποιο φιλμ για το grunge, καλύτερα να ακούσεις και…

Hype! (1996)

 

…την άποψη του Doug Pray, ο οποίος μετά από πολύ κουβέντα με όλη την αφρόκρεμα του Seattle, φτάνει στο αμυδρό συμπέρασμα ότι η επιτυχία αυτού που ευρέως αποκαλούσανε grunge, ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να συμβεί στη μουσική σκηνή των Βορειοδυτικών πολιτειών. Δισκογραφικές εταιρείες, ειδήσεις, λεφτά, όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω σε άτομα που προσπαθούσαν να αποφύγουν ακριβώς αυτό. Εξαιρετική οπτική ματιά στο φαινόμενο και κάπου στη γωνία φαίνονται και οι Nirvana.

Advertisements

4 comments on “Μουσικά ντοκιμαντέρ, I : Το αμερικάνικο punk

  1. Raggedy Man
    Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου, 2012

    Νταξ, είναι κι άλλα. Το Punk: Attitude δεν είναι τόσο αμερικάνικο, αλλά είναι πολύ διασκεδαστικό, The Decline of Western Civilization, αυτό για το CBGB… Anyway, ωραίο άρθρο, περιμένω συνέχεια… Αν θες και καμία βοήθεια, το μέηλ το ‘χεις.

    • judas mohawk
      Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου, 2012

      Ευχαριστούμε για τις προτάσεις, θα τα τσεκάρουμε άμεσα. Εμ, δεν έχουμε κάποιο email σου, αν θες στέλνεις στο judasmohawk@gmail.com και είμαστε σε επικοινωνία.

      • Raggedy Man
        Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου, 2012

        Δε φαίνεται στο comment; Στο wordpress φαίνονται στον admin. Το ξέρω γιατί τέτχιο έχω. Oh well. Στέλνω.

      • judas mohawk
        Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου, 2012

        Έχεις δίκιο. Τώρα πήραμε πρέφα ότι φαίνονται και εκεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου, 2012 by in Articles,Movies,Music and tagged , , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: