judas mohawk

words for the deaf

Μουσικά ντοκιμαντέρ, III : Οι ψυχικά ανήσυχοι

Τρίτο μέρος του αφιερώματος στα μουσικά ντοκιμαντέρ και ρίχνουμε μια ματιά στους μουσικούς που όχι μόνο ήταν ιδιάζουσες περιπτώσεις, αλλά είχαν τους δικούς τους δαίμονες να αντιμετωπίσουν.

The Devil and Daniel Johnston (2006)

Το 1990 μετά από ένα live στο Austin, ο Daniel Johnston επιβαίνει με τον πατέρα του στο διθέσιο μονοκινητήριο αεροπλάνο που διαθετούνε με οδηγό τον δεύτερο, για να επιστρέψουνε στο σπίτι τους στη δυτική Virginia. Κατά τη διάρκεια της πτήσης ο Daniel Johnston πιστεύει ακράδαντα ότι είναι ο Casper το φαντασματάκι, βγάζει το κλειδί από τη μίζα και το πετάει απ’το παράθυρο. Το αεροπλάνο πέφτει μέσα στο δάσος αλλά χάρις στους ελιγμούς του -πρώην πιλότου- πατέρα, επιβιώνουν και οι δύο με ελαφρούς τραυματισμούς. Αυτό το περιστατικό ήταν και το αποκορύφωμα της διπολικής διαταραχής που βασανίζει τον Daniel Johnston μέχρι και σήμερα και τον οδήγησε σε εγκλεισμό σε ειδικό κέντρο ψυχοθεραπείας. Τα συμπτώματα είχαν αρχίσει πολύ παλιότερα, όταν θεωρούσε πως ήταν κατηλειμμένος από δαίμονες, αλλά αυτό δεν τον εμπόδιζε να γράφει μερικές από τις ομορφότερες μελωδίες στο ταπεινό του μαγνητοφωνάκι και να αναγνωριστεί πολύ καιρό μετά για την ιδιοσυγκρασιακή του μουσική ευφυϊα. Από μια αντίστοιχη ασθένεια…

You’re gonna miss me (2005)

 

…έπασχε και ο Rocky Erickson των 13th Floor Elevators, ο οποίος κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας το 1968, άρχισε να μιλάει ακαταλαβίστικα και λίγο καιρό μετά διαγνώστηκε με παρανοϊκή σχιζοφρένεια και τον στείλανε και αυτόν με τη σειρά του σε ψυχιατρικό κέντρο εγκλεισμού, όπου και τον πλακώσανε (μη ξεχνάτε ήταν ακόμα δεκαετία του ’60) στα ηλεκτροσόκ. Βουτηγμένος στο LSD και εξ ολοκλήρου υπεύθυνος για την χρησιμοποίηση του ορισμού “psychedelic” στο μουσικό ιδίωμα, ο Rocky Erickson έχασε από νωρίς μια μεγάλη ευκαιρία  να δημιουργήσει εξαιρετική μουσική και κατέληξε να ζει πάμφτωχος, ξεχασμένος και αποξενωμένος μέχρι να τον επαναφέρουν στο στερέωμα ιδίως μετά από το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ. Κατά πάσα πιθανότητα…

Cure For Pain: The Mark Sandman Story (2011)

…εξαιρετική μουσική θα συνέχιζε να παράγει και ο τραγουδιστής των Morphine, οι οποίοι με τον ιδιαίτερο low-rock ήχο τους ανακάτεψαν ιδανικά τα grunge υπολείμματα με τη blues νοοτροπία. Κλειστός και δύσκολος χαρακτήρας, μεταμόρφωνε τα όργανα του ανάλογα με τον ήχο που ήθελε (στους Morphine έπαιζε συνήθως δίχορδο slide μπάσο ή τρίχορδο με τη μία χορδή μπάσα και τις άλλες δύο κουρδισμένες μια οκτάβα ψηλότερα). Πέθανε στη σκηνή του Giardini del Principe στην Palestrina της Ιταλίας κατά τη διάρκεια ενός live. Η νεκροψία έδειξε καρδιακό επεισόδιο με άμεσα συνδεόμενες αιτίες το υπερβολικό κάπνισμα και το έντονο άγχος. Tουλάχιστον πέθανε κάνοντας αυτό που αγαπούσε, θα έλεγε κάποιος με μπανάλ ύφος…

Let’s get lost (1988)

 

…και όχι πέφτοντας από το δεύτερο όροφο ενός ξενοδοχείου στο Amsterdam όπως ο Chet Baker, λόγω υπερβολικής δόσης speedball. Οι dealers του Chet εκείνη την εποχή αναφέρουν ότι το φιξάκι του ήταν περί τα 6γρ. ηρωίνης τη στιγμή που ο μέσος όρος είναι γύρω στο 1,5γρ. Ο πρόσφατος θάνατος της Diane Vevra -την οποία ο ίδιος κακομεταχειριζόταν αλλά χωρίς την οποία δεν άντεχε- δε του άφησε και πολλά αποθέματα ψυχικής δύναμης. Κάποιοι άνθρωποι που τον γνωρίσανε αρκετά καλά, λένε ότι δεν ήταν τόσο όμορφος εσωτερικά όσο εξωτερικά και η συμπεριφορά του τον έβαζε συχνά σε μπελάδες, ένας από αυτούς το 1968 όταν κάποια συμμορία του έσπασε τα μπροστινά δόντια φέρνοντας τον στη δύσκολη θέση να προσαρμόσει ουσιαστικά την τεχνική της τρομπέτας από την αρχή. Ο Miles Davis είχε δηλώσει κάποτε ότι “η αμερικάνικη κοινωνία δε μπορεί να ανεχτεί το γεγονός πως οι καλύτεροι μουσικοί της jazz είναι μαύροι, γι’αυτό ανέδειξε την ομορφόφατσα του Chet Baker που το μόνο που κάνει είναι να αντιγράφει το στιλ μου”. Οι περισσότερες ιστορίες βέβαια που κυκλοφορούν εκεί έξω για τον Baker είναι διογκωμένα περιστατικά για να πλέξουν ένα σύννεφο μυστηρίου γύρω από την προσωπικότητα του ενώ στην ουσία περισσότερο αποδεκτός έγινε μετά το θάνατό του παρά κατά τη διάρκεια της καριέρας του, κάτι που σίγουρα δεν ισχύει…

Straight, no chaser (1988)

…για τον μέγα πιανίστα Thelonious Monk. Ήρεμη δύναμη, αμίλητος και βυθισμένος στις σκέψεις του, αντικατόπτρισε τον χαρακτήρα του στην ανορθόδοξη προσέγγιση του πιάνου, με απότομες εναλλαγές, ασυνήθιστες αρμονίες και έντονα διαστήματα σιωπής. Η συμπεριφορά του αυτή αποδόθηκε πολύ μετά σε τάσεις σχιζοφρένειας και μανιοκατάθλιψη, αλλά έως τότε οι ψυχίατροι δεν είχανε κάποια διάγνωση και προτείνανε θεραπεία με ηλεκτροσόκ. Οι συγγενείς αρνήθηκαν και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60 η κατάστασή του χειροτέρεψε. Τη περίοδο εκείνη και συγκεκριμένα το 1967, ο Christian Blackwood και η Charlotte Zwering (Gimme Shelter) κινηματογράφησαν αρκετή από την περιοδεία του Monk και το υλικό ανέλαβε να συμμαζέψει ο Clint Eastwood το 1988, ο οποίος την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε και τη κινηματογραφική βιογραφία του Charlie Parker. Μπορεί να μην ακούς jazz αλλά ίσως αυτό το ντοκιμαντέρ σε πείσει να προσπαθήσεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Δευτέρα, 22 Οκτώβριος, 2012 by in Articles,Movies,Music and tagged , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: