judas mohawk

words for the deaf

Μουσικά ντοκιμαντέρ, IV: Μουσικές σκηνές και γεγονότα

Τέταρτο μέρος του αφιερώματος στα μουσικά ντοκιμαντέρ και παραθέτουμε την καταγραφή γεγονότων που επηρέασαν όχι μόνο τις ίδιες τις μουσικές σκηνές αλλά και την μετέπειτα αντιμετώπιση  τους από την κοινωνία.

untilthelight

Until the light takes us (2009)

Στις 10 Αυγούστου 1993 ο Vag Vikernes, μόνο μέλος των Burzum και μετέπειτα μέλος των Mayhem, μαχαιρώνει μέχρι θανάτου τον κιθαρίστα των Mayhem, Øystein Aarseth, γνωστό ως Euronymous. Το 1994 καταδικάζεται σε 21 χρόνια φυλάκισης όχι μόνο για τη δολοφονία του Euronymous αλλά και για την πυρπόληση κάμποσων εκκλησιών, γεγονός που περίμεναν οι νορβηγικές αρχές για να εξαπολύσουν ένα ουσιαστικό κυνήγι μαγισσών σε μέλη και οπαδούς της black metal κοινότητας και της ιδεολογίας τους. Χρειάστηκε για τους αμερικανούς σκηνοθέτες Aaron Aites and Audrey Ewell να μετακομίσουν για δύο ολόκληρα χρόνια στη Νορβηγία ώστε να συγκεντρώσουν το απαραίτητο υλικό και τις συνεντεύξεις από τα κατάλληλα άτομα, όχι για να καταγράψουν την ίδια τη μουσική σκηνή ούτε για να ρίξουν φως στη δολοφονία του Euronymous, αλλά πολύ περισσότερο με πυρήνες τους κεντρικούς χαρακτήρες της ιστορίας, να βρουν τις βάσεις της ακραίας αυτής έκφρασης στη συντηρητική κοινωνία της Νορβηγίας και την μετέπειτα αλληλεπίδραση τους. Όσο και αν προσπάθησαν τα μέλη της σκηνής να μείνουν στην αφάνεια, οι 26 μαχαιριές στο σώμα του Euronymous αλλάξανε τα πάντα. Η παγκόσμια αγορά ενσωμάτωσε την κουλτούρα του black metal, μετατρέποντας το ακραίο σε γραφικότητα και τα ΜΜΕ μοσχοπουλήσανε αίμα και σατανισμό, ό,τι ακριβώς κάνανε και περίπου 30 χρόνια πριν…

 

Gimme Shelter (1970) 

…όταν στο Altamont Free Concert που διοργάνωσαν οι Rolling Stones με τους Grateful Dead (ΜΜΕ πρώτο πιάτο), δολοφονήθηκε από μέλος των Hell’s Angels (ΜΜΕ κυρίως πιάτο) ο Meredith “Murdock” Hunter και στο ντοκιμαντέρ φαίνεται ότι όλα ξεκίνησαν όταν οι Stones παίζανε το Sympathy for the devil (ΜΜΕ επιδόρπιο). Οι μαχαιριές του Passaro των Hell’s Angels δε ρίξανε νεκρό μόνο τον Hunter αλλά και ολόκληρο το “κίνημα της ειρήνης” που άφησε τη σφραγίδα του στη δεκαετία του ’60. Το Altamont Free Concert έμεινε στην ιστορία για την βιαιότητά του, μέτρησε συνολικά 4 νεκρούς, 4 γεννήσεις (sic), δεκάδες τραυματίες, αμέτρητες κλοπές αυτοκινήτων, εκτεταμένες καταστροφές περιουσιών και σαφώς υπέρ του δέοντος χρήση ναρκωτικών. Η συντηρητική αμερικάνικη κοινωνία χρησιμοποίησε το γεγονός ότι ουτε οι ίδιοι οι υποστηρικτές της ειρηνής ήταν ιδιαίτερα προσφιλείς προς αυτήν και οι αντιδράσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ γίνανε πλέον ξεπερασμένες. Η τότε κυβέρνηση του Johnson βρήκε το καλύτερο πάτημα να αντιμετωπίσει κάθε είδους αντιδράσεις ή εξεγέρσεις οι οποίες ήταν όλο και πιο συχνές από τον θάνατο…

The night James Brown saved Boston (TV – 2008)

…του Martin Luther King, Jr. ένα χρόνο πριν στις 4 Απριλίου του 1968. Από τη στιγμή της δολοφονίας και μετά, η οργή ξεχείλισε στους δρόμους δεκάδων πόλεων, όπου ξέσπασαν oργανωμένες εξεγέρσεις, αναταραχές, πυρπολήσεις και λεηλασίες. Το επόμενο βράδυ, ο νονός της soul James Brown είχε προγραμματισμένη μια εμφάνιση στη Βοστώνη, η οποία θα έμελλε να μείνει ιστορική. Ο δήμαρχος της πόλης με πρόφαση την τίμηση μνήμης του Martin Luther King, αλλά με βασικό σκοπό να κατευνάσει την μαύρη κοινότητα της πόλης και να τους κρατήσει στα σπίτια τους, αποφάσισε να αναμεταδοθεί η συναυλία του James Brown ζωντανά από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Τα λόγια του Brown κατά τη διάρκεια άλλου ένα εξαιρετικού performance, βοήθησαν την κατάσταση να μη περιπλακεί και οι δρόμοι εν τέλει παρέμειναν άδειοι. Κάποιοι το εξέλαβαν ως τη μαγική δύναμη της μουσικής αλλά κάποιοι άλλοι αντιλήφθηκαν την ακόμα μεγαλύτερη δύναμη της τηλεόρασης, η οποία λειτούργησε αντίθετα…

Uprising: Hip Hop and the L.A. riots (TV – 2012)

…από τα συμφέροντα της εξουσίας στη περίπτωση του Rodney King. Η ερασιτεχνική λήψη του ξυλοδαρμού του από τέσσερις αστυνομικούς στο Los Angeles την άνοιξη του 1992 έκανε το γύρο των ειδήσεων και μέσα σε λίγες ώρες οι γειτονιές του Los Angeles μετατράπηκαν σε μικρά πεδία μάχης, μεταξύ σύσσωμης της αστυνομικής δύναμης και πολιτών. Η ρατσιστική βία της αστυνομίας που χρόνια περιέγραφε η hip hop κουλτούρα και στίχοι σαν το Fuck the police των NWA ή πιο πρόσφατα το Cop Killer των Body Count, αποδεικνύοταν περίτρανα. Η κοινή γνώμη που μέχρι το συγκεκριμένο γεγονός δεν είχε αντίληψη του τι πραγματικά συνέβαινε, θεωρούσε (τι ειρωνία) ότι η hip hop προωθούσε τη στυγνή βία, στη συνέχεια απενεχοποίησε τη θεματολογία όχι μόνο της μουσικής αλλά και ταινιών όπως το Boyz ’n’ the hood. Η λογοκρισία στη δισκογραφία έγινε πιο ανεκτή και καλώς η κακώς το MTV ενσωμάτωσε την έννοια του gangsta rap σαν αρτίστικη πλευρά της hip hop σκηνής. Τα λεφτά της επιτυχίας άρχισαν να συρρέουν στις συμμορίες και σαν φυσική εξέλιξη, ο ρατσισμός και η κοινωνική δικαίωση στους στίχους αντικαταστάθηκαν από όπλα, ναρκωτικά, γυναίκες και υπεροπτικό πλούτο. Αυτή ήταν και η πρώτη δόση κατάρρευσης του έως τότε politically aware hip hop που είχε γεννηθεί…

 

NY77: The coolest year in hell (2007)

…στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, στη Νέα Υόρκη. Ήταν μια περίοδος που η πόλη έβραζε σε πολλά επίπεδα, μεταφορικά, δημιουργικά αλλά και κυριολεκτικά. Παρακμή, μεγάλη ανεργία, ελάχιστα χρήματα, διεφθαρμένη αστυνομία, παρατημένα σχολεία και κοινωνικές υπηρεσίες. Το Bronx ανακαλύπτει στους DJs τους νέους του μουσικούς ήρωες και επειδή ελάχιστοι είχαν την οικονομική άνεση να προμηθευτούν τον κατάλληλο εξοπλισμό, στήνανε τα πάρτυ τους στο δρόμο δημιουργώντας τα πρώτα block parties. Στο Manhattan η disco και η εκ νέου σεξουαλική απελευθέρωση εκτινάσσουν την αγορά ναρκωτικών στα ύψη ενώ στο Queens έχουν βγάλει κωλοδάχτυλο στη γιγαντιαία εικόνα των ροκ σταρς και απλά αποφασίζουνε να κοπανήσουνε τα όργανα όπως αυτοί γουστάρουνε, εδραιώνοντας με τη κληρονομιά του rock’n’roll και των Stooges, το punk. Το καλοκαίρι του 1977 (γνωστό και ως Summer of Sam, από τον κατά συρροή δολοφόνο που δρούσε ανενόχλητος) ήταν από τα πιο ζεστά που έζησε ποτέ η πόλη και η έντονη χρήση των κλιματιστικών οδήγησε στο μεγαλύτερο έως τότε blackout. Τα καταστήματα, χωρίς συναγερμούς πλέον και με την αστυνομία ανήμοπορη να αντιδράσει, λεηλατήθηκαν ασύστολα και μέσα σε λίγες μέρες (εκ θαύματος) εμφανίστηκαν παντού νέοι DJs, μπάντες, γκραφιτάδες, έχοντας πλέον τον εξοπλισμό να δώσουν στην πόλη καλλιτεχνική ώθηση, αρκετή να την κρατήσει στον μουσικό χάρτη μέχρι και σήμερα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Παρασκευή, 14 Δεκέμβριος, 2012 by in Movies,Music and tagged .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: