judas mohawk

words for the deaf

Η φάρμα του Sigmataf

Απομυθοποιημένα Κοράκια, Γκρι κουνέλια, Καλοχτενισμένοι Σκατζόχοιροι και Νευρωτικοί Βάτραχοι. Δεν πρόκειται για την φάρμα των ζώων, αλλά για το σύμπαν του Sigmataf όπου ο σουρεαλισμός σηκώνεται στα δύο πόδια και κυβερνά, η αδράνεια μεταδίδεται αποκλειστικά από τους τηλεοπτικούς δέκτες και οι οξυδερκείς παρατηρητές είτε γίνονται γραφικοί, είτε θιασώτες του δικού τους μονόλογου. Σε μια ρευστή τσιμεντούπολη.

SigmatafPhoto

Που ακριβώς είναι το «εδώ» στην ερώτηση «τι κάνει σε είσαι να ; εδώ» ;

Όπου βρίσκεται ο καθένας την στιγμή που θα ρωτήσει τον εαυτό του.

Ο τίτλος του album σου εκφράζει προφανώς την αποδόμηση σε αντίθεση με τον δίσκο που είναι αυστηρά δομημένος. Πως ακριβώς σε εκφράζει αυτή η αναντιστοιχία και γιατί να αποδομήσει κάποιος αντί να διορθώσει ή να εξελίξει; 

Ο τίτλος του cd με το περιεχόμενο του, δημιουργούν ένα δίπολο. Η αποδόμηση απο την άλλη, είναι κάτι που χρειάζεται, γιατί όσο και να διορθώσεις ή να εξελίξεις σε σαθρό υπέδαφος, το οικοδόμημα θα παραμείνει ετοιμόρροπο και στον πρώτο σεισμό θα καταρρεύσει.

Στο Suck my pic λες «όσους και να φας από φόβο, νηστικός θα παραμείνεις». Τι νομίζεις νιώθει κάποιος που παραμένει νηστικός από φόβο; Πως διαχειρίζεσαι το ότι στα live έρχεσαι αντιμέτωπος και πάλι με τις φοβίες τις οποίες έγραψες στο χαρτί με σκοπό να τις αποτινάξεις από πάνω σου; 

«Όσους και να φας από φόβο, νηστικός θα παραμείνεις και στο τέλος ο φόβος θα σε φάει». Νηστικός απο φόβο δεν γίνεται να παραμείνεις. Απλά με την γνώση ο φόβος ελαχιστοποιείται. Όσο για τα lives, εκεί λειτουργει τελείως διαφορετικά η κατάσταση. Τα λόγια αποκτούν άλλο νόημα και γίνονται μέσο επικοινωνίας με τον κόσμο. Ανήκεις πλέον σε ένα σύνολο που μοιράζεστε τις ανησυχίες σου ή τις χαρές σου και παίρνεις απάντηση για αυτό, είτε απο βλέμματα είτε από κουβέντες είτε ακόμα και απο τον χορό.

Ακούγοντας τη καινούρια σου δουλειά, παρατηρήσαμε πως ηχητικά γύρισες την πλάτη στον πρώτο σου δίσκο και περπάτησες προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ήταν εξελικτική αυτή η κίνηση ή σπασμωδική;

Το προηγούμενο υλικό μιλούσε για την παιδικότητα που αφήσαμε πίσω, ενώ αυτό το υλικό μιλάει για τις καταστάσεις στο παρόν όπως τις αντιλαμβανόμαστε και τις βιώνουμε. Αυτό απο μόνο του έχει μια εξέλιξη.

Αρκετοί μουσικοί ακόμα και στις δυσκολότερες, για τους ίδιους ή την κοινωνία στην οποία ανήκανε περιόδους, επιλέγανε να εκφράσουν τον έρωτα, την καθημερινότητα και άλλα θέματα δίχως την ανάλογη κοινωνικοπολιτική εμβάθυνση, μουσικές όπως τα blues του Αμερικάνικου Νότου, τα πρώιμα ρεμπέτικα κ.α. Θεωρείς κάτι τέτοιο κατακριτέο; 

Μπορεί η θεματολογία μας να μην περιστρέφεται κυρίως γύρω από αυτόν, αλλά ακόμα και ο έρωτας μπορεί να πάρει κοινωνικοπολιτική εμβάθυνση αν τον τοποθετήσεις στο πραγματικό του μέγεθος και δεν τον εκφράσεις σαν ξεπλυμένη καψούρα. Δεν είναι εύκολο να μιλάς για τον έρωτα, σε περίοδο που ο κυνισμός και η καύλα του εφήμερου κυριαρχούν.

Εφόσον ο καθένας κρίνει κατά βούληση το τι είναι «αυθεντικό» και πάντα συμπεριλαμβάνοντας τον εαυτό του, γιατί να μπει κάποιος στην διαδικασία να κρίνει ποιος είναι αυθεντικός καλλιτέχνης ή όχι;

Δεν ξέρω. Έχω μπλέξει κατα καιρούς σε διάφορες τέτοιες κουβέντες και κατέληξα σε ένα πράγμα. Αν καθόμασταν να αναλύουμε με κλίμακα αυθεντικότητας τους «καλλιτέχνες», παίζει και να μην ακούγαμε μουσική. Άκου λοιπόν ότι σου βγάζει ανατριχίλα και συναίσθημα. Νταξει δεν λέω, η Σωτηρία Μπέλλου πέρασε ζόρικες καταστάσεις όπως και πολλοί άλλοι και αυτό δίνει ένα παραπάνω credit στο έργο αλλα μην το σκαλίζουμε και τόσο. Στην τελική μόνο ο δημιουργός ξέρει πόσο βαθιά βούτηξε μέσα του.

Φτιάχνεις μουσική για να ντύσεις τις λέξεις σου ή ψάχνεις λέξεις για τη μουσική που έχεις στο κεφάλι σου;

 Δεν υπάρχει συνταγή. Όπως κάτσει.

«Συγκρούονται πλανήτες και μεις γεμάτοι φρίκες τους κοιτάμε». Σε αυτή την ξεκάθαρη αλληγορία για την αδράνεια απέναντι στις κοινωνικές συγκρούσεις υποβόσκει ο κυνισμός, η ειρωνία, ή ο ντετερμινισμός και η ηττοπάθεια; Όλοι μας έχουμε λόγο να αντιδράσουμε, αλλά εσύ τι θα έκανες απέναντι σε όλα αυτά; 

Θα έφτιαχνα μουσική, θα έγραφα διηγήματα και θα προσπαθούσα να μεταφέρω γνώση από βιβλία που κατα καιρούς έχω διαβάσει ή και να παραθέσω προσωπικές εμπειρίες ώστε να λειτουργήσει η κατάσταση πιο ομαδικά. Α, και θα έκανα πολλές ερωτήσεις. Μου αρέσουν οι ερωτήσεις γιατι αφήνεις πεδίο στον άλλον να δώσει τις απαντήσεις του.

Πως θα μας έπειθες για το αντίθετο αν σου λέγαμε ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί ούτε να αλλάξει τον εαυτό του, μα ούτε να φέρει την παραμικρή αλλαγή γύρω του;

Αν μου το στέλνατε με ταχυδρομικό περιστέρι θα σας απαντούσα με e-mail.

Το να θεωρείς τον εαυτό σου επαναστάτη, δε σε κάνει αυτόματα ελιτιστή;

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου επαναστάτη.

Γιατί βρίσκεις τον εαυτό σου στην ανάγκη να δημιουργήσει χαρακτήρες σαν του κούνελου ή του νευρωτικού σκατζοχοιρου ώστε να εκφράσεις αυτό που θες; Είναι πάτημα ή κάλυψη; Δεν φοβάσαι μήπως ταυτιστείς με κάποιο ρόλο που έχεις δώσει στον εαυτό σου αλλά δεν είσαι εσύ;

Νευρωτικός σκαντζόχοιρος δεν έχει υπάρξει ακόμα πάρα μόνο ένας Νευρωτικός βάτραχος ο οποίος είναι ήρωας ραδιοφωνικού παραμυθιού. Όσο για τον Γκρι κούνελο, είναι απλά ο Γκρι κούνελος. Τα ζώα γενικά είναι ένα καλό πάτημα για να μιλήσεις. Κατά καιρούς μας έχουν ταυτίσει με τόσα πράγματα που λίγο με ενδιαφέρει πλέον. Οι ρόλοι είναι ρόλοι και σηκώνουν κεφάλι μέχρι εκεί που θα τους αφήσεις.

Αν μπορούσες να βρεις μια πόρτα στο παρελθόν και συναντούσες τον 15χρονο εαυτό σου, ποιο βιβλίο, ποια ταινία, ποιον δίσκο και ποια συμβουλή θα του έδινες;Βιβλίο «Άκου Ανθρωπάκο» του Wilhelm Reich. Ταινία «Straight story» του David Lynch. Για δίσκο, το soundtrack του Trainspotting και θα τον συμβούλευα να κάνει σοβαρά πράγματα δίχως να παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά.

Περιέγραψέ μας τον καινούριο δίσκο σαν ένα τοπίο ή μέρος.

Είναι Νύχτα μέσα σε μια τσιμεντούπολη. Φεύγεις από ένα πάρτι μασκέ που γινόταν σε μια αποθήκη με μοβ και κίτρινα φώτα να αναβοσβήνουν σε κάθε χτύπημα του ρυθμού. Χαιρετάς τους καρνάβαλους και βγαίνεις στο δρόμο ντυμένος με την στολή κάποιου γκρι κούνελου. Διασχίζεις τα στενά με τις πολυκατοικίες που θυμίζουν αστικά φαράγκια. Φτάνεις στο αυτοκίνητο, ξεκλειδώνεις, μπαίνει μέσα, βάζεις μπροστά και χάνεσαι. Σε λίγη ώρα βρίσκεσαι σε ένα διεθνές οδικό δίκτυο. Που και που κάποια αμάξια σε προσπερνάνε και κάποια τα προσπερνάς εσύ. Δεξιά κατά μήκος του δρόμου απλώνεται η Μόρντορ και αριστερά το φεγγάρι φωτίζει εκτάσεις με ηλιοτρόπια. Ίσα ίσα που χαράζει ευθεία στο βάθος. Ανάβεις ένα τσιγάρο και πατάς το play. Δεν σε νοιαζει που πηγαίνεις, αλλά σίγουρα όταν θα φτάσεις εκεί, θα έχει ξημερώσει.

Πως σκοπεύεις να στήσεις αυτό το τοπίο ζωντανά;

Ραμσής // ABLETON LIVE + SYNTHS

Αλέκος Σώρρος // ΜPC 5000 + BASS

Sigmataf // Φωνή

Που μπορεί να βρει κάποιος τη δουλειά σου και σε ποια τιμή;

Στα δισκοπωλεία (θα ανακοινωθούν τις επόμενες μέρες μέσα από το www.sigmataf2.blogspot.gr). Τιμή δεν γνωρίζω ακόμα αλλά ευελπιστώ να μην περάσει το δεκάρικο γιατί στο προηγούμενο υλικό κάποια μαγαζιά το βάλανε ακριβά. Επίσης μπορεί να το βρεί στα lives, στο radiobbuble και αν θέλει κάποιος να το κατεβάσει  με paypal δίχως το book που έφτιαξε ο Αντώνης Γλυκός, πατάει στο www.sigmataf2.bandcamp.com ή από το amazon και το iTunes.

Αν η τέχνη ήταν άνθρωπος, τι σχέση θα είχες μαζί της;

Ανθρώπινη.

Τι χρώμα είναι ο Sigmataf;

Πότε RGB και πότε ασπρόμαυρο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου, 2013 by in Innerviews,Music and tagged , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: