judas mohawk

words for the deaf

[ Νίκος Βελιώτης ]

Ο Νίκος Βελιώτης δεν χρειάζεται συστάσεις. Ούτε εισαγωγή.

nv

Πως ακριβώς ξεκίνησε η φάση με το τσέλο;

Κάπως αργά και κάπως ξαφνικά,  στα 21 μου… Ήταν μια παρορμητική απόφαση.

Αν δεν ήταν η μουσική, τι θα ήταν;

Δεν το έχω σκεφτεί… μάλλον αυτή η σκέψη ανήκει σε άλλο σύμπαν από το δικό μου… δεν καταλαβαίνω τι ρωτάτε…

Tο να δημιουργείς μουσική, είναι ανάγκη ή συνήθεια και πως το διαχωρίζεις;

Μάλλον ανάγκη. Ίσως μία ακόμα φυσική ανθρώπινη ανάγκη σαν όλες τις άλλες ανθρώπινες φυσικές ανάγκες. Αν είναι ανάγκη δεν είναι συνήθεια, είναι διαχωρισμένο από μόνο του.

Τελικά ο πειραματισμός στην μουσική έχει να κάνει με τα όρια του μουσικού ή με τα όρια του ακροατή;

Τα όρια του ακροατή δεν με αφορούν. Ο ακροατής δεν μπορεί να χωρέσει ως έννοια στον ενικό αριθμό. Κάθε ακροατής έχει και διαφορετικά όρια/προκαταλήψεις/αντοχές/γούστο. Ο πειραματισμός για μένα είναι μία κατάσταση, μία διαδικασία η οποία με προφυλάσσει από την αδράνεια. Και συνήθως για να ξεφύγω από την αδράνεια πρέπει αναγκαστικά να ξεπερνώ τα όρια μου.

Τι σημαίνει για σένα μουσικός ελιτισμός και ποια η σχέση σου μαζί του;

Ο πειραματισμός, το underground, η αβαντ- γκαρντ και όλα αυτά που μπορούν άτυχα να χαρακτηριστούν ως ‘μουσική για λίγους’ δεν έχουν σχέση με ελιτισμό αν αυτό εννοείτε. Αντίθετα -στη σκέψη μου τουλάχιστον- ο ελιτισμός σχετίζεται με κάποιον τρόπο με τον πλούτο και η την εξουσία και γι αυτό όσο κι αν ακουστεί οξύμωρο ίσως έχει περισσότερη σχέση με το mainstream. Από μία άλλη οπτική γωνία ο ελιτισμός εμπεριέχει το δίδυμο έγκριση/απόρριψη το οποίο δεν με εκφράζει ούτε στο ελάχιστο…

Αν δεχτούμε ότι η μουσική είναι όντως μια μορφή επικοινωνίας, πως καταφέρνει κάποιος μουσικός που ακολουθεί μη συμβατικές φόρμες να διατηρήσει αυτή την επικοινωνία αμφίδρομη, χωρίς να αρκείται απλά σε έναν καλλιτεχνικό εσωτερικό μονόλογο;

Από τη στιγμή που ένα έργο εκφράζεται (ηχογραφείται, κυκλοφορεί, παρουσιάζεται ζωντανά κτλ) παύει να είναι εσωτερικός μονόλογος. Ακόμα και κανείς να μην το ακούσει, το έργο είναι πλέον εκεί έξω, εκτός του δημιουργού… Το θέμα της επικοινωνίας είναι κάτι το διαφορετικό. Η επικοινωνία μέσω του ήχου συμβαίνει σε μία άλλη διάσταση, απαλλαγμένη ίσως από τους ιούς της γλώσσας και των λέξεων.

Θα έδινες ποτέ μουσική σου σε διαφήμιση;

Δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα οπότε φαντάζομαι πως όχι. Μου φαίνεται πως η μουσική μου δεν είναι ιδιαίτερα κατάλληλη για διαφημίσεις. Επειδή όμως δεν θέλω να γίνομαι απόλυτος και δογματικός αν βρεθεί ένα σοβαρό γραφείο κηδειών και μου κάνει μία αξιόλογη πρόταση μπορεί και να το σκεφτώ.

Οι όροι «τέχνη» και «καλλιτέχνης» χρησιμοποιούνται τόσο συχνά πλέον από τους prime time παπαγάλους, που ο καθένας μπορεί να αποκαλεί τον εαυτό του καλλιτέχνη. Αν θεωρείς τον εαυτό σου καλλιτέχνη, πως νιώθεις που σε ρίχνουν στο ίδιο καζάνι με τα αστραφτέρα χαμόγελα αναλώσιμων bimbos και πως το διαχείριζεσαι;

Δεν βρίσκω κάτι κακό στο να αποκαλεί όποιος θέλει τον εαυτό του όπως θέλει. Δεν με απασχολεί καθόλου αν είμαι στο ίδιο καζάνι η σε κάποιο άλλο με οποιονδήποτε που αποκαλεί τον εαυτό όπως θέλει. Θέλω να πω πως δεν με ορίζει το πως ορίζουν οι άλλοι τον εαυτό τους. Εκείνο που με ορίζει είναι το τι σημαίνουν για μένα οι όροι “τέχνη” και “καλλιτέχνης”. Φυσικά οι λέξεις αυτές έχουν αποκτούν περιεχόμενο ανάλογα με την εποχή, τις συνθήκες κτλ. Υπάρχει παρόλα αυτά μία τεχνική η οποία απαλλάσσει τις λέξεις από κάθε περιεχόμενο έστω για λίγα δευτερόλεπτα: αν αρχίσω να επαναλαμβάνω τη λέξη ‘τέχνη’ ασταμάτητα μετά από λίγο δεν θα καταλαβαίνω τι λέω ή τι ακούω (ονομάζεται και Jamais Vu). Εκείνη τη στιγμή η λέξη είναι απογυμνωμένη από κάθε περιεχόμενο, είναι ένα άγνωστο φώνημα, ένα κενό δοχείο που αποκαλύπτει το γεγονός πως το περιεχόμενο το δίνουμε εμείς. ‘Όπως και το περιεχόμενο του εαυτού μας.

Πιστεύεις ότι η βίαιη αλλαγή του κοινωνικού σκηνικού δρα σα τροφή για την τέχνη εν γένει; Γίνεται εντέλει η τέχνη να είναι απολιτίκ;

Δε θέλω να σκέφτομαι αν η τέχνη είναι πολιτική πράξη ή όχι. Με απασχολεί περισσότερο η ίδια η πράξη. Μπορεί να είναι, μπορεί και να μην είναι. Αν όμως καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα ήδη η πράξη μου θα έχει περιοριστεί. Θα ήθελα να μπορώ να λειτουργώ σ΄ένα επίπεδο που η τέχνη να μπορεί να είναι και πολιτική πράξη και συγχρόνως να μην είναι και ίσως να είναι την ίδια στιγμή και κάτι τρίτο, άλλο. Δεν ξέρω αν γίνεται αλλά γιατί να μη πιστεύω πως μπορεί να γίνει; Όσο για την αλλαγή του κοινωνικού σκηνικού ναι οι κοινωνικές αλλαγές είναι τροφή για την τέχνη. Πάντα ήταν. Είναι λογικό αφού η τέχνη είναι κατά βάση έκφραση (ή ανάγκη τελικά…).

Τι σημαίνουν για σένα οι δισκογραφικές εταιρίες και τα πνευματικά δικαιώματα;

Εξαρτάται για ποιες δισκογραφικές μιλάμε. Υπάρχει ένα σαφής διαχωρισμός  -με όλες τις ενδιάμεσες βαθμίδες –  σε μεγάλες με βασικό αντικείμενο το κέρδος και μικρές ανεξάρτητες με βασικό αντικείμενο την ηδονή της μουσικής. Τείνω γενικότερα προς την ηδονική πλευρά των πραγμάτων. Τα πνευματικά δικαιώματα είναι ένα καλό εισόδημα για μεγάλους καλλιτέχνες και μια χαριτωμένη ουτοπία για μικρούς καλλιτέχνες με όλες τις ενδιάμεσες βαθμίδες.

Από ποια συνεργασία σου μέχρι τώρα πιστεύεις ότι αποκόμισες τα περισσότερα και γιατί; Έχεις πειραματιστεί με εξαιρετικούς μουσικούς. Τι αποκόμισες από την κουλτούρα μουσικών σαν και αυτών και τι από την αντίστοιχη ανταπόκριση του ευρωπαϊκου κοινού;

Από όλες κάτι πήρα (και έδωσα κιόλας!). Δεν συγκρίνονται ούτε ποιοτικά ούτε ποσοτικά. Γενικότερα οι συνεργασίες έχουν αρκετά πλεονεκτήματα. Εμφανίζεται ο αστάθμητος παράγοντας στον οποίο μπορεί κανείς πολύ εύκολα να εθιστεί. Ο αστάθμητος παράγοντας, το μεγαλείο του λάθους είναι κάποια πράγματα που έχω αποκομίσει και συνεχίζω να γεύομαι από συνεργασίες. Το κοινό είναι μία άλλη ιστορία. Το κοινό είναι ένα χαοτικό ενεργειακό πεδίο.

Υπάρχει κάποια εγχώρια παραγωγή που σου άρεσε τον τελευταίο καιρό;

Για να πω την αλήθεια δεν μου έρχεται κάτι στο μυαλό… Στο θέμα ήχου / παραγωγής ακούω και μελετάω πολύ προσεκτικά τον λαϊκο-δημοτικό ήχο αυτή τη στιγμή…

Πες μας μια ταινία που είδες πρόσφατα και σου άρεσε και ένα βιβλίο στο οποίο ανατρέχεις συχνότερα.

Το μόνο βιβλίο στο οποίο ανατρέχω είναι «Ο Μέγας Ανατολικός» του Ανδρέα Εμπειρίκου.

O Alex Ross (συγγραφέας του The Rest is Noise) είχε πει ότι «Η μουσική μετακινείται πάντα από το σημείο προέλευσης της στον προορισμό της, διαμέσου των σύντομων στιγμών της κάθε προσωπικής εμπειρίας» [ακριβές: Music is always migrating from its point of origin to its destiny in someone’s fleeting moment of experience]. Εσύ σαν μουσικός πως ακριβώς αντιλαμβάνεσαι αυτή την φράση;

Προσπαθώντας να συλλάβω τη φράση έπαθα πονοκέφαλο… Είναι μία όμορφη και ποιητική απόδοση που αναδεικνύει την υποκειμενικότητα της μουσικής αντίληψης.

Αρκεί ένα ψηφιακό μέσο (cd, mp3, youtube κλπ) να εσωκλείσει απόλυτα την ενέργεια του τσέλου;

ΧΑ!

Σε ποιο περιβάλλον πιστεύεις ενσωματώνεται καλύτερα το τσέλο;

Περίεργη ερώτηση… Εννοείτε μουσικό περιβάλλον; Δεν υπάρχει κάποιο αξίωμα γι αυτό. Μην ξεχνάμε πως το τσέλο δεν είναι παρά ένα όργανο. Εξαρτάται πως θα χρησιμοποιηθεί. Πάντως στην περίπτωση του cello powder όπου το περιβάλλον ήταν εχθρικό (μιας και καταστράφηκε), το τσέλο ενσωματώθηκε άψογα! Εχει επίσης συμβεί να μην έχει ενσωματωθεί καθόλου σε φιλικό περιβάλλον. Όπως και το αντίθετο και των δύο προαναφερθέντων περιπτώσεων.

Ποιο μουσικό κομμάτι θεωρείς ό,τι καλύτερο μετά την σιωπή;

Μετά τη σιωπή χρειάζεται λίγη σιωπή ακόμα.

* Ο Νίκος Βελιώτης εμφανίζεται στις 23 Μαΐου, στο Knot Gallery

935369_631062923587942_1765367712_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Τρίτη, 21 Μαΐου, 2013 by in Innerviews,Music and tagged .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: